De Zeeuwse Zuster: 'De complimenten van een hoogbejaarde hospik over mijn prikkunsten: Je dart ‘m er zo in!’

In eerste instantie voelde ik na mijn vaccinatie de voorzichtige hoop op een toekomst met wat meer zekerheid, veiligheid en sociale contacten… Overgoten met een sausje van moeheid, ongeduld en een diep verlangen naar hoe het leven vóór deze crisis was. Die prik is een soort van mentaal kapstokje waar je van alles aan ophangt.

Dezelfde dag moest ik op mijn afdeling zijn voor een verpleegtechnische handeling bij één van de bewoners. We maken een praatje terwijl ik hem help. Ik vertel enthousiast dat ik een paar uurtjes daarvoor mijn eerste prik heb gehad. Daar had hij een duidelijke mening over… ‘Luister eens, da’s allemaal leuk voor je. Echt! Maar wanneer ben ík eigenlijk aan de beurt?’ Hij klinkt gefrustreerd. ‘Ik zit hier al vanaf vorig jaar opgesloten en jij kan hier iedere dag de deur uit na je dienst!’ Harde woorden, maar hij heeft een punt en ik heb op dat moment geen antwoord. Mijn eerdergenoemde gevoelens gelden dus niet alleen voor mij. Iedereen heeft een andere reden om uit te kijken naar de vaccinatie, óf juist om er van af te zien.

Toen kwam de vraag vanuit de organisatie of ik deel wilde uitmaken van het vaccinatieteam van SVRZ in Zeeuws-Vlaanderen. Daar hoefde ik uiteraard geen seconde over na te denken. Eindelijk vaccinatiedata! Mijn hart maakte een sprongetje. En zo kwam de dag dat ik op onder andere mijn eigen afdeling de mensen mocht prikken. De blik in de ogen van meneer zei genoeg. Wat zou er allemaal door zijn hoofd zijn gegaan op dat moment? Ik zal het hem binnenkort eens vragen.

In twee dagen tijd hebben we met een team van negen verpleegkundigen en drie artsen in totaal 388 mensen op zeven locaties gevaccineerd. Ik ben op tal van verschillende afdelingen geweest en een hoop ervaringen rijker geworden. Het is een organisatie van heb ik jou daar, en dat vergt een ongelofelijke inzet van coördinatoren, de apotheek, artsen en verpleegkundigen. Daarbij ook een groot compliment aan alle collega’s op de werkvloer, die het voor ons mogelijk hebben gemaakt om de bewoners haast zonder oponthoud te voorzien van hun eerste vaccinatie. Over een aantal weken doen we het nog een keertje over.

De kus op mijn voorhoofd terwijl ik de injectieplek aan het afdrukken was. De complimenten van een hoogbejaarde hospik over mijn prikkunsten: ‘Je dart ‘m er zo in! Perfect!’ De glimlach en voorzichtige aai over mijn onderarm van een 100-jarige dame terwijl ik mijn paraaf op de looplijst zet... Voor mij zijn het onbetaalbare momenten.

Hopelijk is dit het startsein voor meer toekomstperspectief. Voor al die mensen achter de muren van de zorginstelling. Meer vrijheid en veiligheid… Daar zijn we sámen met hen aan toe. Kers op de taart: de vaccins die overbleven na onze routes werden bij iedere locatie ingezet om een aantal collega's van Zorgthuis te vaccineren. Zo is er geen enkel vaccin verloren gegaan.