‘De tussenliggende uren verbleef ze op straat, met haar immer aanwezige zorgvraag’

Toen ik haar verhaal hoorde, proefde ik de wanhoop van haar bestaan bijna letterlijk op mijn lippen. Want ze was dakloos geworden door omstandigheden, zoals dat misschien wel voor elke dakloze opgaat. Ik weet er te weinig van, van hun ervaringsverhalen, maar fouten maken doen we allemaal, zoveel weet ik wel.

Een goede en snelle oplossing leek bij haar welhaast onmogelijk. Soms is er een woud aan narigheid dat ontward moet worden. Er werd een plekje gezocht waar ze thuiszorg kon ontvangen of tijdelijk kon verblijven. De daklozenopvang in de nacht en de mogelijkheden om overdag ergens te verblijven, sloten niet goed op elkaar aan. De tussenliggende uren verbleef ze op straat, met haar immer aanwezige zorgvraag. Vierennegentig telefoontjes waren er gepleegd voor deze onfortuinlijke jonge vrouw om een plek te vinden.

Wat een verdrietig en vooral pijnlijk, eenzaam bestaan. Ik droeg haar verhaal met me mee en kon me er in de verste verte geen voorstelling van maken hoe het is om dakloos te zijn. Het leek me vooral heel erg gruwelijk, dat zij die eigen plek niet had. Een warm, droog en veilig thuis, met een knusse stoel bij het raam om gewoon maar wat te mijmeren als ze zin had. En een warm bed, met een malle dekbedhoes erop, die haar zou laten glimlachen bij het naar bed gaan. In plaats van elke dag maar weer op zoek te moeten naar een plekje, om haar ogen veilig te kunnen sluiten.

Want mijn thuis is die ene plek op deze aardbol die zo heel erg van mij is. En van de bank, maar dat detail negeer ik graag. Het is de enige plek waar ik me veilig voel en waar ik me heerlijk op kan krullen in mijn persoonlijke coconnetje. Ik zat dagenlang in die fijne stoel bij het raam, toen ik even niet meer wist hoe ik verder moest. Het is de plek waar mijn prachtige dochters opgroeiden en joelend door het huis draafden. En het is waar ik de liefde vierde en ook met regelmaat vol hartstocht en boosheid met de deuren smeet. Maar het is de enige plek op de hele wijde wereld waar ik wil zijn als ik ziek ben, verdrietig of bang, en de enige plek waar ik ontzettend gelukkig ben.

De knusse omhelzing van dat huis voelt extra fijn als je een poosje noodgedwongen ergens anders bent geweest. In een ziekenhuis bijvoorbeeld, of op een revalidatieplek. Vraag het aan iemand die herstellende is van wat dan ook, wat ze het liefste willen. En het liefste is dan bijna altijd gewoon naar huis. Die magische plek op deze grote aarde, die zo helemaal alleen van jou is. Ik weet het echt, je kan niet vergelijken, maar ik telde ze weer even, mijn zegeningen. Ik was wel even zoet, want ik heb er ongelofelijk veel.

Cynthia bundelde al haar verhalen en maakte er een hartverwarmend boek van, en noemde hem Zorgliefde. https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html