‘Corrie blijkt moeilijk te sederen door alle rustgevende medicatie die ze in haar leven heeft gehad’

Nieuw Jeruzalem

Vandaag ga ik voor het eerst naar haar toe. Ze woont in een appartementencomplex op de tweede verdieping. Een alleenstaande vrouw met veel emotionele bagage.

Ik heb late dienst en bel aan. Er doet een vriendelijk ogende mevrouw open. Ze vraagt wat ik kom doen. Ik geef aan dat ik even kom kijken hoe het gaat en of mevrouw om haar medicatie-inname denkt. Mevrouw geeft aan dat ik haar Corrie mag noemen, anders vindt ze het afstandelijk.

Corrie is bekend met manische depressiviteit en heeft net een manische fase gehad, dus het is een aftastende fase. Ik ga bij Corrie zitten en ze kijkt wat wazig uit haar ogen. Ze kijkt televisie en ze zegt wat over Lingo dat op staat. Ze zegt dat ze zich goed voelt en dat ze straks echt haar medicatie inneemt, daar hoef ik mij geen zorgen over te maken.

We praten over van alles en nog wat, een eerste keer is altijd even wennen aan elkaar. Corrie vertelt dat ze een aantal jaren geleden baarmoederhalskanker heeft gehad en dat dit veel impact op haar en de kinderen heeft gehad. Voor een eerste keer is Corrie open.

Corrie komt in een betere fase, het manische is weer naar de achtergrond gedreven, maar is natuurlijk nooit geheel weg. Het blijft zaak dat ze haar medicatie op de juiste tijden in blijft nemen. Dit doet ze ook, ze accepteert ons steeds meer en vindt het zelfs wel fijn dat we komen. Het geeft haar wat afleiding op de dag en dan heeft ze ook wat andere praat. Daarbij hoort wel dat Corrie zelf haar regie houdt. Zij beslist wat er gaat gebeuren. Als ze iets niet wil, moeten wij dat accepteren en dat doen we ook. We houden hierbij natuurlijk een oogje in het zeil.

Tijdens onze zorgmomenten samen hebben we lol, maar kunnen we ook serieus praten. Ze vraagt geregeld naar mijn privéleven en wat ik zelf kwijt wil, vertel ik haar. Zo krijgen we toch steeds meer een band. Ik mag graag naar Corrie toe gaan en kan steeds beter omgaan met haar manische buien, die krijgt ze in deze periode nog een keer, waarvoor ze opgenomen moet worden en weer ingesteld moet worden op de medicatie. Corrie vindt dit heel erg…

Maar na een aantal weken komt Corrie weer thuis, medicatie is aangepast en langzamerhand is ze weer meer op de wereld. Gezien deze situatie komen we nu twee keer op een dag voor controle en daarbij controle op medicatie-inname. Ook hierin verandert haar eigen regie niet.

Dan op een dag krijgt ze buikklachten en er gaat een alarmbel af bij Corrie. Ze belt haar dochter en deze neemt contact op met het ziekenhuis. Corrie kan snel terecht in het ziekenhuis. Daar volgen een aantal onderzoeken. Deze periode is spannend voor Corrie, we praten hierover. Corrie is gelovig en ze heeft hier veel steun aan. Samen zingen we ook weleens een christelijk lied, aangezien ik totaal geen toon kan aanhouden, lacht ze mij weleens uit. Samen kunnen we dan ook lachen. Corrie waardeert deze momenten. Haar mimiek wordt dan ontspannen.

Helaas krijgt Corrie na een aantal weken slecht nieuws, de kanker is terug en ze kunnen niets meer voor haar doen. Corrie is erg verdrietig. Nu is niet alleen het lichamelijk van belang, maar hoe gaat ze dit psychisch trekken? Wonderwel slaat ze zich hier goed door.

In het begin redt Corrie zich nog prima zelf, we komen twee keer per dag en dat is voldoende. Familie komt geregeld en samen kunnen we dit dragen. Zonder familie/mantelzorgers kunnen wij ook niet, dus dat dit kan is heel fijn.

Corrie gaat langzaam achteruit. Er wordt gesproken over een hoog-laagbed, dit is altijd een beladen onderwerp. Een bed in de kamer is vaak het begin van het einde, zo wordt gedacht. Uiteindelijk komt het bed er, maar heeft Corrie besloten dat ze ‘s nachts in haar eigen bed slaapt. Dit is Corrie ten voeten uit, de regie tot het laatst bewaren. We accepteren dit zolang het kan.

Corrie ligt op den duur toch hele dagen in het bed in de kamer. Ze krijgt meer pijn en het is met normale pijnmedicatie niet meer te doen. Op den duur starten we, in overleg met Corrie, familie en de huisarts, met een morfinepomp. Hier knapt Corrie wel van op, ze beleeft meer genietmomenten, omdat de pijn dragelijker wordt. Na een paar dagen geeft Corrie toch aan dat ze niet meer kan, ze is heel moe en kan niet meer. Toch vindt ze deze stap heel moeilijk, maar uiteindelijk wordt er besloten om Corrie te gaan sederen. Dit middels dormicum, ook via de pomp. Corrie blijkt moeilijk te sederen, dit gezien alle rustgevende medicatie die ze in haar leven heeft gehad. We zien het een tijdje aan. Ze valt wel in slaap, maar breekt er snel weer doorheen. Familie is veel aanwezig en met hen overleggen we geregeld welke stappen we nog kunnen nemen. In deze fase zing ik nog vaak met Corrie, in overleg met de familie. Via YouTube met muziek erbij. Je ziet Corrie dan ontspannen in haar gezicht. Soms heeft ze de kracht nog om mee te zingen.

Op den duur wordt Corrie meer wakker. In overleg met de huisarts, starten we met een andere medicatie met de hoop dat Corrie in slaap zal vallen en uiteindelijk haar rust zal vinden. Samen met een collega sluit ik deze pomp aan, Corrie pakt onderwijl mijn hand nog vast, kijkt mij aan en begint te glimlachen met haar laatste kracht. Dit is voor ons een teken dat het goed is.

Op de laatste ochtend gebeurde er wat bijzonders. Ik zet in overleg met Corrie’s dochter Nieuw Jeruzalem op via YouTube, dit zongen we aantal weken geleden nog samen. Ik begon ook te zingen, dit blijft op zulke momenten toch altijd beladen, met een brok in de keel zing ik verder. Ineens beginnen de lippen van Corrie het refrein mee te bewegen. Dit was een emotioneel moment zowel voor dochter als voor mij. We hebben het lied in zijn geheel afgespeeld. De rust komt op haar gezicht.

Na een uur belt haar dochter, Corrie is overleden… Ze is naar Nieuw Jeruzalem.