Een artikel uit Persoonlijk
Broeder Sjuul: 'Het zuurstofgehalte in het lijf begon te zakken en langzaam stierf de patiënt'
Gebroken, kapot, vernederd tot op het bot. Het enige licht dat je zag, was het licht om te kijken of er nog pupilreflex was. Een inkijkje op de IC liet broeder Sjuul zien hoe iemand van de beademing werd gehaald. Knop voor knop schakelde de intensivist alles uit. Tijd voor de laatste strijd die je ongetwijfeld zou gaan verliezen. Je lichaam is kapotgemaakt door wat klotemensen die met hun zatte harses losgingen.
Op het bureau staat een soort babyfoon voor me, op de camerabeelden. Ik hoor hier eigenlijk niet naar te kijken; we kwamen voor iets heel anders op deze IC. Maar mijn collega’s van de IC keken via het beeldscherm in de kamer, omdat het nogal een jong iemand betrof. Ik keek mee, of ik wilde of niet.
Op een ander scherm zag ik een hartslag zakken. Het hart begon over te slaan. Het zuurstofgehalte in het lijf begon te zakken en langzaam stierf de patiënt. Het is je ergste nachtmerrie, toch? Dat je naaste dit overkomt? Ik bedoel: geen normaal afscheid meer omdat je op de BIS-monitor kan zien dat iemand zo ver is gesedeerd, dat hij of zij tussen de 40 en 60 zit. De gemiddelde anesthesiemedewerker weet dat iemand dan in het groen zit om geopereerd te worden.
Het is verschrikkelijk om hier naar te kijken. Het is een korrelig beeld en ik zie geen emoties op de gezichten, maar ik maak me daar wel een voorstelling van. Een vrouwelijk figuur stapt naar voren en legt haar hand op zijn gezicht. Ze drukt een kus op het voorhoofd.
De arts kijkt recht de camera in. Ik herinner me de oorverdovende piep bij mijn oma nog. Op dat kantoor klonk die piep niet, maar ging er een alarm. De monitor gaf geen hartritme meer weer. Het was klaar, done, finito. De familie huilt hoorbaar. Langzaam legt de arts zijn hand op de schouder van een familielid. 'Nog heel even', zegt hij. De babyfoon kraakt en eigenlijk weet ik dat ik niet moet kijken. Het is geen aflevering van GTST of Medisch Centrum West. Dit is echt, het echte leven. Geen slecht geacteerde scène.
Ik moet u melden dat dit geen feiten zijn, maar hoe ik het persoonlijk zag. De IC is toch niet mijn soort vakgebied; het is een vak apart.
Dit is Broeder Sjuul:
Ik ben Julian Hooikaas (22), werkzaam als verzorgende op zzp-basis. Broeder Sjuul is mijn alter ego. Sinds ik in de zorg werk, schrijf ik in mijn dagboek op mijn telefoon. Regelmatig schrijf ik ook stukjes op mijn Facebook of op mijn website. Ik doe dat om ervoor te zorgen dat ik mijn gedachten op een rijtje blijf houden én om mijn cliënten te herdenken. Want als ik íets heb meegekregen van mijn werk, is het wel dat iedereen een verhaal heeft. Ik hoop dat mijn verhalen je meenemen in hoe mooi en lastig mijn vak is. Zorg is niet zomaar billen wassen en pillen delen; het is veel meer dan dat. Het is naast je cliënt gaan staan wanneer deze het moeilijk heeft, het is achter familie gaan staan wanneer deze dreigt om te vallen en het is er samen het beste van maken. Hoe moeilijk en uitdagend dat soms ook is.
De verhalen van Broeder Sjuul zijn gebundeld in het boek ‘Dagboek van een verzorgende’, dat je HIER kunt bestellen.
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.