Blogger Liesje - 'Maar ik snap dat als je van die vreselijke verhalen hoort, dat het je angstig maakt'

Vanuit mijn werk als gezinsbegeleider kom ik regelmatig ouders tegen die het heel spannend vinden om naar het consultatiebureau te gaan met hun kind of naar een arts. Meestal is het de angst om beoordeeld te worden of het niet goed begrijpen van elkaar. Als hulpverlener ben je dan snel geneigd om het 'over te nemen'. Maar of je daar iemand mee helpt voor in de toekomst?? Als hulpverlener is het mooi als je niet meer nodig bent en dat ouders uiteindelijk genoeg vertrouwen hebben om het zelf te doen. 

Zo begeleidde ik een moeder met LVB en een rugzak vol faal ervaringen. Op het moment dat ik in beeld kwam was zij hoogzwanger van haar eerste kindje. Alle doemscenario's had ze al bedacht… en dan moest ze ook nog naar het consultatiebureau! Moeder riep: 'Ze zullen wel zeggen: die moeder is echt niet goed... die moeder kan het niet.' Het was even stil en vervolgens zei ze: 'Ik ga daar echt niet heen hoor!' Ik luisterde naar haar verhaal en reageerde uiteindelijk dat elke baby daarnaartoe gaat, dat het is om te zien of de baby goed groeit en niet om te zeggen hoe een slechte ouder ze is... Maar het duurt nog wel even, eerst de baby geboren worden en dan komt het bezoek aan het consultatiebureau pas. Als ze het zo spannend vindt kan ik eventueel wel met haar samen gaan als ze dat fijn vindt? Moeder geeft aan dat ze dat wel fijn zou vinden en zegt: 'Maar 1 verkeerd woord en ik ben weg.' Ik benoem dat we dat bij deze afspreken. Ook benoem ik dat het belangrijk is om te bedenken dat het consultatiebureau vooral is om mee te denken. Ik vraag haar of ze ervaringen heeft gehoord van anderen waardoor ze er zo tegen op ziet. Ze geeft aan dat ze dat hoort van andere vriendinnen die al een kind hebben. Dat ze altijd zo streng zijn en van alles wat vinden. Ook geeft moeder aan dat ze heel bang is dat het kindje niet bij haar mag wonen, want ook dat is gebeurd bij vriendinnen van haar (allen moeders met LVB). Ik geef aan dat ik haar zorgen snap, maar dat ik ook veel verhalen ken waarbij het goed verloopt, waarbij de kinderen gewoon bij hun ouders wonen ondanks dat ouders LVB hebben. Het is niet dat dat de reden is om een kind weg te halen. Als een kind liefde krijgt en goed verzorgd wordt is er geen reden voor. Maar ik snap dat als je van die vreselijke verhalen hoort, dat het je angstig maakt.

Moeder was inmiddels bevallen van een prachtige dochter en de afspraak van het consultatiebureau kwam dichterbij. Moeder vond het heel spannend. We hebben samen voorbereid wat er tijdens zo een bezoek ging gebeuren. We hebben haar vragen die ze wilde stellen samen opgeschreven. Ik heb afgesproken dat moeder alles zelf doet en dat ik alleen maar meeloop en met haar mee naar binnen gaat bij de arts. We hebben ook afgesproken op welk moment moeder het fijn zou vinden als ik wat actiever werd in het bezoek. En samen hebben we gekeken wat moeder allemaal mee moest nemen naar een bezoek aan het consultatiebureau. Dit gaf moeder overzicht. 

Op de dag van de afspraak was ik ruim op tijd bij haar. Samen liepen we naar binnen. Moeder meldde zich aan bij de balie en werd verwezen naar een plekje om de baby alvast uit te kleden. Terwijl moeder bezig was met de baby gaf ik haar complimenten dat ze het super goed deed. Er waren baby’tjes aan het huilen en ik vertelde dat het heel normaal is dat baby’tjes ook huilen, sommige hebben trek in hun flesje of hebben net een prik gehad. Haar baby zat heel relax op schoot. Moeder keek wat rond en bevestigde mijn verhaal. Toen moeder naar binnen werd geroepen kwam weer even de spanning omhoog, ik benoemde dat we alles hebben voorbereid en dat het goed kwam. Ik stapte achter moeder aan naar binnen. Moeder ging zitten en ging in gesprek met de arts. Het was een heel ontspannen gesprek en moeder kon goed antwoord geven op de vragen die werden gesteld. Ik zat een beetje naar achteren zodat moeder wist dat ik er was maar ook uitgenodigd werd om het gesprek zelf te doen. Dat ging heel goed. Tijdens het aankleden gaf ik haar complimenten over hoe goed ze het gesprek heeft gedaan. Ik grapte dat ik wel mijn breiwerk mee had kunnen nemen. Moeder was zelf ook wel trots en gaf aan dat het bezoek reuze mee viel en dat de arts heel aardig was. Nu ze wist wat er ging gebeuren was het voor de volgende keer niet meer zo eng. Ik ben uiteindelijk een paar keer meegegaan en daarna gaf moeder aan dat ze de bezoeken aan het consultatiebureau wel zelf kon., moeder heeft zelf gevraagd of zij een vaste arts en een vaste verpleegkundige mocht en dat was prima. Ook heeft moeder uiteindelijk gebruik gemaakt van 'stevig ouderschap', waar zij eerst niets van wilde weten want die zouden alleen maar zeuren. Nu merkte ze dat ze het wel fijn vond om haar vragen te kunnen stellen over de baby aan een vast persoon. Bij de kennismaking sloot ik even aan. Maar ook hier liep het gesprek ontspannen en merkte moeder dat zij dat ook prima zelf kon. Altijd fijn om de dingen die op een 'normale' manier kunnen verlopen, ook op een normale manier gaan verlopen.