Ambulanceverpleegkundige John - 'De familie kijkt me aan en vraagt of het ernstig is met moeder'

Welkom bij weer een nieuwe blog.

Terwijl ik dit schrijf mogen we al nadenken over de vakantieperiode voor het komende jaar. Het zal voor vele een herkenbaar beeld zijn dat al vroeg hierover nagedacht moet worden. Maar vakantie is natuurlijk wel weer een goed vooruitzicht.

Verder werd ik deze week benaderd door twee VMBO studenten die met een profielwerkstuk bezig zijn en graag een interview willen doen. Ze wilden het eventueel digitaal doen. Ik heb ze uitgenodigd op de post voor het interview. Misschien kan ik ze enthousiast maken voor de zorgsector. Zo je bent weer op de hoogte. Stap in, we gaan met spoed op weg naar de volgende situatie.

De patiënte waar we naartoe gaan is de dag ervoor gevallen op het achterhoofd. Aanvankelijk geen klachten. Vanmorgen opnieuw gevallen, al lijkt het erop dat mw. door de benen gezakt is en niet meer in staat was rechtop te staan. Heeft deze ochtend nog ontbeten en de trap opgelopen. Nu wilde de zoon mw. naar het toilet helpen, maar dat lukte niet meer. De zoon heeft 112 gebeld.

Ter plaatste in de woning treffen we de zoon. Mw. ligt boven in bed. Hij vertelt al het relaas, hetgeen overeenkomt met wat ik in de melding al las. Onderweg scannen we al van hoe komen we met patiënt beneden.  Een smalle draaiende trap. Eerst maar eens even zien.

Mw. ligt op bed. Heeft de ogen gesloten.  De benen hangen half naast het bed. De poging van de zoon om mw. naar het toilet te helpen zijn gestrand bij het langszij van het bed brengen van de benen. We leggen ze terug op bed.

Patient Assessment Triangle:

Liggend, blazende ademhaling, normale gelaatskleur.

NIET PLUIS.

Ook nu gaan we stap voor stap de patiënt in kaart brengen, ook al holt de diagnose door mijn hoofd. Heel verleidelijk, maar structuur houd je visie breed en open.

A: is vrij, patiënt snurkt niet, geen teken van ademweg obstructie, slikreflex en hoest reflex intact. Ik kies er daarom voor ook nog geen supra glottis airway device te plaatsen (nasopharyngeale tube). Reden is dat de A nu vrij is en het plaatsen, de stressreactie hierop kan leiden tot verhoging van de druk in de schedel. Nauwkeurig blijf ik de airway bewaking continueren.

B: Periodes met blazende ademhaling, afgewisseld met normaal ademen. Frequentie 20 min. Er is beiderzijds goed inkomend ademgeruis. De saturatie is echter 85% met een goede curve. Reden om zuurstof te geven, via een neusbrilletje met 2 liter zuurstof, waarop de saturatie verbeterd naar 97 procent. Er is geen cyanose. Geen gebruik van hulpademhalingsspieren.

C: scope laat een Atrium fibrilleren zien met een ventrikelfrequentie tussen de 100-120. (Deze mw. zal dus bloedverdunners gebruiken) De RR bedraagt 210/106. De huid voelt droog, geen tekenen van bloedverlies.

D: Unresponsive. De EMV-score is als volgt: E1M4V1. Dus ogen gesloten, terugtrek reactie op flinke pijnprikkel. Die beweging zie ik links en rechts. De pupillen zijn beiderzijds licht reactief. Patiënte geeft verbaal geen enkele reactie.

Wat me opvalt, is dat de pupillen alle kanten opdraaien, als ik de ogen actief open. De glucose bedraagt 22. Beiderzijds is een Babinski (pathologische voetzoolreflex), duidend op stoornis in het pyramidebaan systeem in de hersenen.

E: trauma aan de schedel 24 uur geleden en nu vrij plots dramatische neurologische uitval. 

Allergie: -

Med: acenocoumarol (sintrom), statines, metropolol, 

P: hartinfarct

E: Val op hoofd. Zonder initieel bewustzijnsverlies. Wondje op achterhoofd.

Mijn conclusie is dat ik sterk de verdenking heb op een bloedig cerebraal accident. Een infarct lijkt minder aannemelijk, er is geen sprake van een halfzijdige parese (paralyse). Aannemelijk is dat de val op het achterhoofd deze bloeding in gang gezet heeft in combinatie met het gebruik van antistolling. Bekend is dat bij het vorderen van de leeftijd de hersenen kleiner worden en er meer ruimte tussen de hersenen en het schedeldak komt. Bij een relatief mild trauma kunnen er venen afscheuren die langzaam blijven bloeden en op de duur ook neurologische uitval geven en dan pas gediagnosticeerd worden. 

Echter, nu was de val de dag ervoor. Een chronisch subduraal hematoom wordt dan weer wat minder waarschijnlijk. Voor nu ga ik uit van cerebrale bloeding met hypertensie. Een CT-scan zal duidelijkheid geven.

De familie kijkt me aan en vraagt of het ernstig is met moeder.

Ja, ik heb zorgen over wat ik nu zie. Het bewustzijnsverlies is een zeer ernstig signaal dat er iets mis is in de hersenen. Ook spreek ik de verdenking uit dat het een bloeding kan zijn, maar dat de CT-scan pas uitsluiting zal geven. Ook informeer ik naar de wensen die moeder mogelijk eerder geuit heeft, indien er een hartstilstand optreedt. De zoon geeft aan dat ze niet gereanimeerd wil worden, verder zijn er geen afspraken. Het is al belangrijk om dat te weten. Dat wij geen handelingen gaan doen die achteraf niet gewenst waren. Benadruk ook nog eens het verschil tussen niet reanimeren en dat wij gewoon behandelen nu. Het valt me op dat veel mensen denken bij niet reanimeren dat ze ook niet meer behandeld worden of geen medische zorg krijgen. Emoties vinden hun weg.

We hebben vroegtijdig besloten om de brandweer te laten komen om mw. uit de woning te krijgen. Een altijd minder prettig gezicht voor de familie. Maar soms gaat het niet anders. We hebben de afweging gemaakt wat mogelijk is. Lichaamsgewicht i.c.m een nauwe doorgang en zicht houden op het ABC maken dat we zo besloten hebben. Altijd informeren wij de familie hier tijdig over en we doen het met respect. 

Terwijl de brandweer doende is, informeer ik het ontvangende ziekenhuis.  Zodra mw. op de brancard ligt gaan we A1 naar het ziekenhuis. Reden is snelle verdere diagnostiek en eventuele klinische behandeling. 

Ik neem bewust de zoon mee in de ambulance. Mocht mw. komen te overlijden in de ambulance, dan is hij er in ieder geval bij.  Niets zo erg als dat er achteraf open vraagstukken blijven.

Snel bereiken we het ziekenhuis. Vanaf de brancard leggen we mw. meteen op de CT-tafel voor de scan. Binnen 2 minuten is het resultaat al zichtbaar. Een massale bloeding, naast subduraal ook intracerebraal bloed. Er is al een verplaatsing te zien van de middellijn van de hersenen. (Midline shift). De beelden worden beoordeeld.

Er zijn helaas geen behandelopties meer. 

Patiënte zal hieraan gaan overlijden. De familie ziet zich plots gesteld voor een naderend afscheid van moeder. Een nieuwe werkelijkheid die zijn eigen weg gaat. En dan staan we aan de zijlijn van het leven. 

Tot zover weer,

Take care en graag tot volgende keer bij weer een nieuwe blog.

John.

Wil je alles lezen over ambulancezorg? Dan ben je van harte welkom op mijn FB-pagina Ambulanceverpleegkundige in Praktijk.