'Ze wil alles doen om ‘beter’ te worden'

Hoop op betere tijden

In spreekkamer twee ontmoet ik haar voor het eerst. Ze zit tussen haar partner, dochter, zoon en schoondochter. Een kleine vrouw, lange donkere haren, sprekende bruine ogen en een innemende lieve lach. Ze ‘pakt’ me direct. Ik merk dat ze strijdlustig en positief ingesteld is, ondanks wat haar net verteld is door de arts. Ze heeft namelijk een kwaadaardige tumor vlak bij haar anus. Omdat ze ‘vastloopt’, wat betekent dat ze haar ontlasting niet goed meer kwijt kan, zal er eerst een dikke darmstoma worden aangelegd.

De klachten zijn er al langer. Bloedverlies, loze aandrang en buikpijn waar ze in eerste instantie van dacht dat het van aambeien en stress kwam. Maar na een coloscopie is de diagnose dus darmkanker. Ze wil alles doen om ‘beter’ te worden. Met de wijze waarop ze met alles omgaat, complimenteer ik haar. Tussen neus en lippen door vertelt ze me dat ze al het nodige heeft meegemaakt in het verleden.

Zodra ze de stoma heeft, gaat ze een voorbehandeling krijgen in de vorm van chemotherapie en bestralingen. Dan worden de stadiëringsonderzoeken weer herhaald om te kijken of de kanker kleiner geworden, waarna deze door een operatie eventueel verwijderd kan worden. Ze hoopt erop dat ze de stoma later niet meer nodig zal hebben. Maar dat is nog niet met zekerheid te zeggen, aangezien de tumor zo ontzettend dicht bij de anus ligt.

Een bezoek aan de stomaverpleegkundige volgt, van wie mevrouw informatie krijgt en een oefensetje meekrijgt. Deze verpleegkundige bepaalt de plaats van de stoma, zodat deze niet in huidplooien komt of onder de broekriem. Zij kaart ook de sociale en psychologische aspecten aan: het veranderende zelfbeeld, de voeding, seksualiteit enzovoort. Na dit gesprek hoor ik van de stomaverpleegkundige dat ze denkt dat mevrouw de stomazorg snel zelf zal oppakken. Ze wil graag in contact komen met andere mensen die een stoma hebben.

Een tweede gesprek heb ik met mevrouw als ze op de verpleegafdeling ligt. Het gaat nog niet zo lekker met haar. Tijdens dat bezoekje geeft ze aan dat ze de stoma vies vindt. Als ze mij het stoma laat zien, duwt ze haar neus dicht met haar nachtpon, want de geur staat haar ontzettend tegen. Ze wil ook niet dat anderen erbij zijn als het stoma verschoond wordt. Ze heeft totaal geen eetlust en ook het eten van thuis bevalt haar niet. De diëtiste is al ingeschakeld voor voedingsadviezen. Haar vechtlust lijkt wat verdwenen. Nu de operatie achter de rug is en ze tijd heeft om na te denken, gaan andere luikjes in haar hoofd open. Zaken uit haar verleden komen boven. In vertrouwen vertelt ze me daar wat over. Het is haar even te veel. Ik opper om maatschappelijk werk in te schakelen. Dat wil ze wel.

Het derde gesprek is twee weken na haar operatie, als ze met haar dochter op de poli komt. Ze zit weer voor me zoals in het eerste gesprek. Lachend. Ze gaat er weer vol voor. De stomazorg pakt ze zelf op en het lukt haar het stoma meer te accepteren. Over vier dagen zal het intakegesprek met de oncoloog zijn. Dan start de voorbehandeling.

Terugkijkend weet ik weer waarom deze mevrouw mij raakte. Ik herkende me zo in haar. Haar vechtlust, haar positiviteit, haar ervoor gaan, haar hoop op betere tijden. Ieder mens dat het ziekenhuis betreedt heeft een rugzakje met ervaringen en herinneringen. Dat kunnen fijne, leuke ervaringen zijn, maar ook mindere. Het maakt je tot de persoon die je vandaag de dag bent. Je weet nooit wat er schuilt achter iemands glimlach.