'Ze werd verpleegkundige A, maar bleef in de ogen van haar familie altijd een dom zustertje'

Toen ik Lenny leerde kennen was ze al ziek, ze werkte in het ziekenhuis en we spraken vaak. Ze vertelde mij over haar strijd en hoe ze alles probeerde hoog te houden, het lukte haar, maar tegen welke prijs? De eerste maanden wist alleen ik van haar ziekte, uitgezaaide kanker en niets aan te doen. Ze was er eigenlijk wel blij mee, eindelijk rust. Toen vond ik dat best vreemd, ze heeft kids en een man. Maar als ik iets heb geleerd in mijn werk dan is het om nooit te oordelen. Ik ken hun verhaal niet en dat is maar goed ook.

Lenny was van kinds af aan nooit goed genoeg, haar nichtjes waren slank, Lenny was een gezellige dikkerd zoals ze dat op honende toon over zichzelf kon zeggen. Ze werd verpleegkundige A, maar bleef in de ogen van haar familie altijd een dom zustertje. Haar man verwachtte iedere avond om 17:00 uur eten op tafel, de opvoeding van de kinderen kwam op haar schouders neer. Ze werkte 's nachts en zo is dat jaren doorgegaan, tot haar man bij haar vertrok voor een geweldig mooie vrouw. Dat zijn trouwens haar woorden, niet de mijne. In haar werk deed ze alles om aardig gevonden te worden, haar collega's waardeerde haar enorm.

Verjaardag

Haar laatste verjaardag hebben we in de zaal onder het ziekenhuis een surpriseparty gegeven, zoals ieder jaar werkte ze met haar verjaardag. Voor de patiënten had ze taart en voor de mensen die dat niet mochten, had ze een cadeautje gekocht, alles om maar aardig gevonden te worden. Aan mij de schone taak als zzp'er om haar naar de kelders te lokken, daarna zou ik haar patiënten overnemen en mijn werk gaan doen samen met het team zzp'ers dat werd ingevlogen omdat alle collega's erbij wilde zijn. Lenny was zo goed als meubilair van het ziekenhuis, ze was de eerste die in dit gebouw diplomeerde. Ze heeft op iedere afdeling gewerkt en werkte 7 op 7 af, alle artsen waren door Lenny 's nachts wel eens uit hun bed gebeld. Sommige zelfs bedreigd met een tuchtzaak als ze niet heel snel maakte dat ze in huis kwamen, want hoe onzeker ze ook was, ze vocht als een leeuw voor de gezondheid van haar patiënten. Sommige artsen vertrouwde blindelings op haar visie, en vooral de oude garde waren groot geworden met Lenny.

Maar goed, onder het mom van even een bed uit de centrale halen, lokte ik Lenny mee naar beneden, vanaf de dienstlift tot de ingang van de zaal stonden de artsen, collega's en vrienden van Lenny in een soort ere haag. Met zijn alle zongen ze toen de deuren opengingen, vol verbazing keek ze en stapte ze de lift uit.

Overleden

Een half jaar daarna overleed ze, haar kinderen en ex-man waren niet op de crematie, ze had rust gevonden en hoefde zichzelf niet meer te bewijzen. Ik weet hoe verschrikkelijk ze daarmee gevochten heeft. Ze vertelde dat ze 's nachts vaak huilde omdat ze zichzelf zo onzeker voelde.

Lenny

Lenny heb ik nog lang herinnert als een warm persoon, maar wat ik wel van haar heb geleerd is dat ik niemand, helemaal niemand op mijn kop laat zitten. Er is geen leidinggevende, familielid, vriend, patiënt of arts die mij zal zeggen dat ik het niet waard ben. Rechte rug, in mijn geval mijn cup A spekvet vooruit en ik zal nooit naar de grond kijken. Ik hoef niet te vechten, ik heb mijn plekje op deze aarde 24 jaar geleden al verdient door levend uit mijn moeder te komen.