'Wil jij me helpen alsjeblieft? Ik heb dit nog nooit gedaan…'

“Wil jij me helpen alsjeblieft? Ik heb dit nog nooit gedaan…”

Zoals ik al eens eerder verteld heb, is de patiëntengroep binnen het JCvSZ divers. Zo help ik een GHB’er met afkicken, en zo ben ik een pasgeboren baby aan het aanleggen voor borstvoeding bij de moeder. Een bijzonder werkplek, en daar ben ik mijzelf nog steeds heel erg van bewust.

Het is woensdag, en ik heb een late dienst. Na een kopje koffie gepakt te hebben loop ik naar de ruimte waar de overdracht plaats vind. Tijdens de overdracht hoor ik dat mw. Sergios* gister opgenomen is in het ziekenhuis en wordt ingeleid voor de bevalling. Mevrouw Sergios is 19 jaar en zwanger van haar eerste kindje. Van de dagdienst hoor ik dat ze het allemaal wel erg spannend vond.

Gelukkig voor mevrouw mag er een nicht bij de bevalling zijn. Omdat de vader van het kindje niet in Nederland verblijft, kan hij er niet bij zijn, maar mag hij via beeldbellen meekijken. Zo is hij er op die manier toch bij. Even dwaal ik af in gedachten en herinner ik hoe het voor mij was toen ik voor het eerst vader werd. Ik vond het ook allemaal spannend. Ik was er de gehele bevalling bij. Om niet bij de geboorte van je kind te zijn, lijkt mij niet makkelijk. Maar ook voor mevrouw niet makkelijk. Je wil natuurlijk wel je man naast je als je gaat bevallen.

Rond 16:00 uur krijgen we een telefoontje dat mevrouw Sergios onderweg is vanuit het ziekenhuis richting ons. De cel van mevrouw is ingedeeld als kraamkamer. Een bedje, rompertjes en tientallen luiers liggen klaar voor de kleine man, want dat weten we al. Het is een jongetje geworden. Als mevrouw op de afdeling verschijnt, zie ik dat ze gelukkig is met haar zoon in de Maxi-Cosi op haar schoot.

Aangekomen op haar cel, kleed zij zich in de badkamer om en bekommer ik mij om haar kindje. “Gefeliciteerd”, zeg ik tegen haar. “Dank u wel, broeder”. “Mag ik vragen hoe je kindje heet?” Vol van trots zegt ze: “Natuurlijk, hij heet Dean*. Net als zijn vader en opa.”

Als we een beetje aan de praat raken over hoe de bevalling gegaan is, ruiken we het. Dean heeft een volle luier. Ik stel voor om zijn luiertje te verschonen en te temperaturen. En dat we dan daarna even wat controles afnemen bij haar zelf. Ik zie al wat onzekerheid opkomen als we richting de commode lopen. Ze legt kleine Dean op zijn ruggetje neer en staat dan even stil terwijl ze naar de kleine man kijkt. "Wil jij me helpen alsjeblieft? Ik heb dit nog nooit gedaan." Met vragende ogen kijkt zij mij wat ongemakkelijk aan. Ik snap het. Ze vindt dit natuurlijk ontzettend spannend. “Ik blijf bij je en we gaan het samen doen. De eerste keer is altijd spannend en ik snap dat je er iemand bij wil hebben.” Opgelucht kijkt ze mij aan en terwijl zij alles doet, geef ik haar tips en adviezen. Ze weet dat ik kinderen heb en dus 'ervaringsdeskundige' ben. Dat geeft haar een vertrouwd gevoel, zegt ze. Iemand die weet hoe het moet.

In de week die volgt veranderd mevrouw Sergios van een onzekere vrouw naar een zelfverzekerde moeder en lijkt ze alles aan te kunnen. Soms vraagt ze om wat kleine tips, maar verder doet ze het onwijs goed. Ze doet kleine Dean in bad, kleed hem aan en draait haar hand niet meer om voor een volle luier. Ergens voel ik mij een beetje trots hoe ze dit allemaal doet.

Als ik gedag zeg, de deur weer dicht gaat en de PIW’er van dienst deze weer op slot doet, besef je je ineens weer dat je in een gevangenis werkt. Een plek waar een pasgeboren kindje eigenlijk niet thuis hoort. Al met al maken we het beste ervan.

* Omwille van de privacy zijn de namen gefingeerd.