'Want wie is er hier nu werkelijk de dupe van? Precies, de patiënt'

Een ziekenhuis is een 24-uurs bedrijf zonder sluitingstijd en de werkdruk is, zoals altijd, hoog.

Daarnaast hebben wij als verpleegkundige geen riant salaris voor de verantwoordelijkheid die wij dagelijks moeten dragen.

'Dat is precies de reden waarom wij moeten staken!', zei mijn collega vol goede moed. Het plan was dat wij een op een doordeweekse dag een zondagsdienst zouden gaan draaien. Dus geen operaties op die dag en alleen spoedzorg. Een georganiseerde en geplande staking.

Ik dacht nog met enige vorm van sarcasme: dat zal ze leren!

Want wie is er hier nu werkelijk de dupe van? Precies, de patiënt. En juist déze groep kan er ook niks aan doen dat wij hard werken en relatief weinig betaald krijgen.

En dat weet de regering in Den Haag natuurlijk ook. Wij kunnen niet zomaar ons werk neerleggen, omdat we de zorg hebben gekozen om te 'zorgen'.

En de patiënten laten we niet aan hun lot over.

'We moeten duidelijk maken dat wij een cruciale rol spelen in de maatschappij!', probeerde ze nog even.

'Dat weten ze ook, want dat hebben we tijdens de corona jaren wel bewezen, en eerlijk is eerlijk, er is voor ons geklapt', zei ik met weer een vleugje sarcasme.

Daar moest ik echt mee ophouden, want ik was nu bezig om de immense motivatie van mijn jongere collega de kop in te drukken. Terwijl ik eigenlijk mijn eigen gevoelens (lees: ervaring omtrent dit onderwerp), opzij zou moeten zetten en trots zijn dat zij opkwam voor haar beroepsgroep!

Eenmaal bij mijn patiënt zei deze beste man: 'Hoorde ik het goed dat jullie één dag gaan staken, dat heeft toch pas alleen effect als je het drie weken lang achter elkaar doet?'

De man had gelijk, wat maakt één dag uit, en hebben we dit ook niet tijdens de coronatijd gedaan, alleen spoedzorg, en toch zijn we op dit punt nog niet veel verder gekomen.

We zouden inderdaad na een dag werken gewoon het licht uit moeten doen en de deur achter ons dicht moeten trekken. Maar dat kán natuurlijk niet!

Wat ik wil vragen aan de regering:

Sluit even de ogen.

Je ligt in een ziekenhuisbed. Je hebt pijn in je buik en voelt je misselijk. Je moet braken, maar er is geen spuugbakje in de buurt.

Er zit een slang die via je neus door je keel naar de maag loopt, het is pijnlijk met slikken. In die toch al druk bevolkte neus zit ook nog een zuurstofslangetje, waar je neus van jeukt en je hebt last van de wind die er doorheen waait.

Naast je piept een infuuspomp, hij lijkt steeds scheller te gaan piepen terwijl de tijd verstrijkt tot er iemand komt.

Je hebt een slang in je blaas, maar dat belet niet het vervelende gevoel dat je hebt alsof je moet plassen.

Ook heb je net een windje gelaten, maar je weet niet zeker of hier 'iets' mee is gekomen.

Je voelt je alleen, ongemakkelijk en ineens gaat de deur open. Gelukkig komt de zuster binnen!

Ze gaat naast het bed staan, buigt een beetje voorover en fluistert in je oor: 'Dag meneer, tot over een week of drie.'

Ze draait zich om, doet het licht uit en sluit de deur...