Verena: 'Ik zou wensen dat er meer openheid en begrip zou komen over whiplash. Het is nu een soort ondergeschoven kindje'

Op 24 december 2008 zat Verena in de auto te wachten voor een stoplicht toen er plots van achteren een auto tegen haar op botste. Verena: ‘Degene die tegen mij aanbotste, zat aan de telefoon en kon daardoor niet op tijd remmen. Hij probeerde me nog te ontwijken, maar dat lukte niet. Hij sleurde mij mee en ik maakte een rare zwieper. Ik stootte mijn hoofd en was buiten westen. Toen ik weer bijkwam zag ik de kleuren van de ambulance heel fel, maar de rest leek in zwart-wit. Ik kon het niet zo goed benoemen, maar er was iets raars met mijn zicht.’

De klachten van haar zicht bleven aanhouden. ‘Met tv kijken kon ik niet goed tegen het veranderende beeld. Dat was opeens heel vermoeiend. Daarnaast had ik ook hoofdpijn, was ik duizelig en misselijk en kwam ik niet goed uit mijn woorden.’

Neuroloog

Omdat de klachten bleven aanhouden, bracht een vriendin van Verena haar naar de huisartsenpost. ‘Ze zeiden dat ik rust moest nemen en dat ik, als het niet beter ging, naar de neuroloog moest. Ergens in januari ben ik naar mijn eigen huisarts gegaan. Die verwees mij door naar de neuroloog en voor een CT-scan. Daar werd ook een Neuro Psychologische Onderzoek (NPO) gedaan. Zodoende wisten we dat er iets aan de hand was.’

Verena: ‘Ik weet nog dat de neuroloog zei: “Als de klachten aanhouden, neigt het naar niet-aangeboren hersenletsel". Daar had ik nooit bewust bij stilgestaan. Thuis ben ik gaan googelen wat dat was, en ik dacht nog: “Nee, dit wil ik helemaal niet hebben. Dit kan niet blijvend zijn. Ik kom hier echt wel bovenop". Maar de klachten bleven aanhouden. Wat me wel bemoedigde, was dat de neuroloog zei: “Het wordt altijd beter. Of dat nou komt doordat de klachten minder worden of doordat je bepaalde keuzes en aanpassingen maakt in je leefstijl”.’

Amerika

Verena probeerde vorig jaar een kliniek in Amerika uit. ‘Daar kreeg ik een week lang een intensieve behandeling. Ik heb daar zoveel meer behaald dan tien jaar bij revalidatiecentra in Nederland. Aan de hand van functionele MRI en bepaalde opdrachten, bijvoorbeeld taal- en visuele opdrachten, keken ze of de juiste gebieden in de hersenen werden gebruikt. Sommige gebieden bleken minder actief. Er werden omleidingen in mijn hersenen gelegd om tot het juiste resultaat te komen. Aan de hand van deze resultaten vonden er specifieke trainingen plaats. Ik had toen vijf dagen lang één-op-één therapie. Ze gaven de verschillende hersenfuncties een taak, waardoor de achtergestelde gebieden getriggerd werden.’

‘Bij mij bleek, onder andere, het taalgebied minder goed te zijn. Ik wist dat niet, maar het maakte wel veel duidelijk. Als ik in gesprek met iemand was of ik had bijvoorbeeld een lunch buiten de deur, vond ik dat doodvermoeiend. Daar kon ik soms boos om worden, maar toen ik het inzicht kreeg dat mijn hersenen gewoon heel hard moeten werken om hetzelfde resultaat te krijgen als een “gezond brein”, zorgde dat bij mezelf voor meer begrip.’

Niet alleen gesprekken voeren kunnen vermoeiend voor Verena zijn, maar ze merkt het ook in andere dagelijkse bezigheden. ‘Ik kan niet alles doen wat ik wil. Ik moet altijd een goede inschatting maken van hoe mijn energieniveau is. Als ik in de avond met vrienden uit eten ga, dan zou ik overdag de hele dag moeten rusten. Anders heb ik niet genoeg energie voor in de avond. Ook moest ik in een restaurant altijd kijken waar de geluidsboxen stonden of dat ik niet te dicht bij de deur van de keuken ging zitten. Anders had ik te veel afleiding en prikkels. Ik moest daarop letten, zodat ik bij het gesprek met mijn gesprekspartner kon blijven.’

Bewustwording

Verena merkt dat er wat de whiplash betreft nog veel onbegrip is. ‘Ik zou wensen dat er meer openheid en begrip zou komen over whiplash. Het is nu een soort ondergeschoven kindje. Het wordt gezien als: “Ach, whiplash bestaat helemaal niet. Daar is geen wetenschappelijk bewijs voor”. Maar het maakt niet uit wat voor naam je het geeft of wat voor klachten iemand heeft: het moet serieus genomen worden. Ik heb zelf geluk gehad met mijn hulpverleners, maar ik merk dat andere mensen in een soort strijd zitten om zich begrepen te voelen bij neurologen of het UWV. Vaak wordt bij whiplash gedacht dat het maar nekpijn is, maar het is veel meer dan dat. Of men denkt dat het tussen de oren zit. De onzichtbaarheid van de klachten maakt gerichte hulp lastig.’

Mensen met een whiplash hebben vaak ook problemen met het zicht. Dit wil zeggen: niet plus en min, maar letters die bijvoorbeeld voor de ogen dansen bij het lezen. Verena: 'Vaak krijgen die mensen niet de juiste hulp. Je moet niet naar een opticien, maar een neuro-visueel revalidatie traject volgen. Wat helaas niet vergoed wordt, maar waar wel gericht onderzoek wordt gedaan en onder andere wordt gekeken naar de spierspanning achter de oogbolling. Het kan zijn dat je daardoor nek- of hoofdpijn hebt. Als je zicht niet goed is, past je lichaamshouding zich daarop aan. Daardoor krijg je meer klachten.’

Op haar eigen platform, schrijft Verena blogs over whiplash. Daarnaast werkte ze als vrijwilliger voor Whiplash Stichting Nederland. Verena: ‘Ik wil echt vertellen dat er leven naast whiplash is. Ik vond het zelf treurig toen ik thuiskwam van die neuroloog, toen hij het had over niet-aangeboren hersenletsel had. Ik had het gevoel dat mijn leven over was, maar dat klopte natuurlijk niet. Je leven is niet over: je moet het alleen anders plannen en invullen. Vanuit een inspirerende kant wil ik mensen meer inzicht geven over whiplash.’