Verena: '24 december: een datum die mij heeft geleerd om het leven en een gezond lijf niet als vanzelfsprekend te beschouwen'

De bellende bestuurder realiseerde zich te laat dat hij moest stoppen. Een manoeuvre om mij te ontwijken mislukte, en hij botste achterop. Mijn auto maakte een draai en ik eindigde met de neus van de auto in de verkeerde richting op de weg. Het laatste dat ik me herinner is dat een passerende bestuurder haar hand naar haar mond bracht. Toen smakte mijn hoofd tegen het raam, waarna ik buiten westen was.

Toen het portier werd opengedaan, ik de koude wind voelde en de stemmen hoorde, kwam ik bij. De onoplettende bestuurder haalde me uit de auto en ik was duidelijk heel ‘high’ van de adrenaline, want wat ik deed, was heel dicht bij zijn gezicht gaan staan en ‘K-lootzak’ roepen. Een woord dat ik nooit gebruik en gedrag dat ver van mij afstaat. Het eerste wat hij zei, was: ‘Dit gaat mij veel geld kosten! Ben je all risk verzekerd?’. Toen wist ik dat mijn uitspatting tóch terecht was geweest. 

Andere voorbijgangers stopten om te helpen, terwijl ik vastzat in de tekst: ‘Wat moeten we nu doen?’. Alsof ik zelf niet op het antwoord kon komen. De takelwagen kwam en de hulpdiensten zouden alleen komen als er (zichtbaar) letsel was. Het duurde lang voordat ik kon ontspannen, en toen dat eenmaal gebeurde, begonnen de ongemakken en de pijn toe te nemen. Mijn hoofd… Geen idee wat er met mijn zicht was, en de woorden die mij ontglipten… Ik begreep er niets meer van.

Ik heb de onoplettende bestuurder één keer gesproken, omdat hij de aanrijding (nog) niet had gemeld bij zijn verzekeringsmaatschappij. Aan de telefoon reageerde hij heel laks: ‘Rustig, meisje, komt goed!’. Komt goed?! Mijn leven stond sinds die aanrijding op z'n kop.

Ik was razend, maar tegelijkertijd kwam het besef dat hij geen idee had van de gevolgen van zijn actie. Het contrast van de betekenis van die aanrijding was zó groot. Voor hem was het een vervelende gebeurtenis die ‘al’ een maand achter hem lag en voor mij het begin van een leven met pijn, hulpverleners, beperkingen, ziektewet, onzekerheden ten aanzien van herstel van cognitieve functies en werk en balans (letterlijk en figuurlijk) in mijn leven vinden.

24 december: een datum die betekenis heeft gekregen in mijn leven. Een datum die mij doet verlangen naar het antwoord op de vraag: ‘Hoe had mijn leven eruitgezien als deze aanrijding niet had plaatsgevonden?’. Een datum die mij heeft geleerd om het leven en een gezond lijf niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Een datum die mij heeft doen inzien hoe fragiel en kwetsbaar wij als mens zijn. En een datum die mijn grootste levensles in gang heeft gezet en waar ik met gemengde gevoelens op terugkijk.