Ongewenste intimiteiten in de wijkzorg

Ik heb het meerdere malen meegemaakt. Zowel bij mijn cliënten met dementie als bij reguliere cliënten. Bij de eerstgenoemden had ik er nog wel enige begrip voor, tenslotte zijn alle remmingen weg en zij doen het vaak ook niet bewust om jou te benadelen. Toch spreek ik de cliënt er altijd wel op aan. Meestal krijg ik dan excuses en schrikt diegene van zijn eigen gedrag.

Maar bij cliënten die geen dementie hebben, ben ik minder vriendelijk. Ik waarschuw als het mogelijk is en vertrek als het mijn grenzen overschrijdt.

Bijvoorbeeld jaren geleden...

Een man die me bij binnenkomst het liefst de gehele bijbel voorlas en probeerde me bij elk zorgmoment te bekeren tot zijn godsdienst. Hij ging elke zondag twee keer naar de kerk.

Ik kwam er twee jaar lang alleen maar om zijn ogen te druppelen. Niets aan de hand dus. Totdat ik mijnheer voor het eerst moest gaan helpen bij de douchebeurt. Dit deden mijn collega’s al veel langer en ik heb nooit enige waarschuwing gehad van hun kant.

Toen ik de eerste schunnige opmerkingen hoorde, was ik dan ook verrast… Uit de mond van deze zwaar gelovige man? Ik gaf er geen reactie op. Tijdens het afdrogen hield hij me klem tegen de wastafel. Dat was mij vele grenzen te ver. Ik heb hem van me afgeduwd, de handdoek aan hem gegeven en verteld dat hij de zorg verder zelf mocht doen.

Ik ben vertrokken en heb mij gemeld bij de manager. Deze manager heeft echter nooit iets ondernomen. Mijn collega’s waren totaal niet verbaasd, want zo was mijnheer nu eenmaal. Wat een onprofessionele houding. Ik ben echter nooit meer naar hem toe geweest.

Ik heb er verder geen drama van gemaakt, maar ik heb er wel veel van geleerd.

Ik maak altijd melding, waarschuw collega’s en ga, als dit kan, in gesprek met cliënt en/of mantelzorger als het vaker gebeurt. Communicatie is ook daarin heel belangrijk.

Jammer dat veel collega’s dit blijkbaar toch nog moeilijk vinden…