'Laten we eerlijk zijn: het virus is nog steeds een veelvoorkomend gespreksonderwerp'

Het is grappig. Of nou ja, misschien is grappig niet het juiste woord. Hoe dan ook: wat ik merk, is dat je toch een beetje blijft toeleven naar het volgende moment dat je weer iets nieuws hoort. De volgende persconferentie. De volgende keer Rutte in beeld en met een beetje geluk die topper van een Irma als gebarentolk erachter. Ik weet niet waarom, maar ik ben van die vrouw gaan houden sinds deze coronatijd. Ze hoort er gewoon bij. Ze staat schuin achter Rutte en als er ineens iemand anders staat, mis ik Irma.

Tsja, je leeft toch elke keer weer toe naar een moment met meer duidelijkheid. Misschien hoop je toch nog steeds wel op het verlossende woord. Dat moment dat wordt gezegd dat we het virus (voor eens en altijd!) onder controle hebben, dat er inmiddels ook een goedgekeurd vaccin in Nederland is en dat we ons normale leven weer kunnen oppakken. Want terug naar normaal: dat is tenslotte wat we allemaal zouden willen.

Ik had het er van de week met wat vriendinnen over, want laten we eerlijk zijn, het virus is nog steeds een veelvoorkomend gespreksonderwerp. Wat ik gek genoeg een beetje bij mezelf merk, is dat het lijkt of ik niet teleurgestelder meer kan worden. Vanaf maart zijn al die maatregelen telkens een teleurstelling geweest. In de zomer leek het beter te gaan en hoopte ik stiekem dat de tweede golf wel zou uitblijven, maar nu zitten we weer ongeveer in hetzelfde schuitje en voelt het alsof ik al permanent teleurgesteld was en dat het daarom niet meer zo hard aankomt als je weer nieuwe maatregelen om je oren krijgt.

Ik bedoel dit overigens totaal niet negatief. Het is meer dat mijn gevoel erover geneutraliseerd is. Je laat het meer over je heen komen. Het zit dus blijkbaar ook al zodanig in je systeem, dat het niet meer als een verrassing komt. O, de horeca dicht? Viel te verwachten. Geen verjaardagsfeestjes? Ja, dat is al maanden zo, dus ik had al verwacht dat dat nog even zou doorzetten. Geen Sinterklaas en kerst op dezelfde manier vieren als normaal? Ook dat zat er dik in.

Gek genoeg, omdat je het nu ziet aankomen, kun je je er ook iets makkelijker bij neerleggen. Tuurlijk, ik blijf het lastig vinden om oude filmpjes en foto’s terug te kijken. Dan overkomt me spontaan een bizar gevoel van heimwee. Het lijkt ook allemaal zo lang geleden. Bijna alsof dat in een vorig leven was. Maar goed. Het is nog steeds niet leuk en we zouden het nog steeds heel graag anders zien met z’n allen, maar we laten ons niet uit het veld slaan. Schouders eronder en gaan! Nog even doorzetten en dan kunnen we in 2021 hopelijk zo snel mogelijk weer normaal doen met elkaar.