‘Je weet niet hoe waardevol een leven is, tot je het bijna kwijt bent’

Lindsay ging in eerste instantie naar het ziekenhuis om zichzelf te laten helpen met betrekking tot haar gewicht. Dat ze geopereerd zou moeten worden, had ze niet aan zien komen. ‘Mijn lichaam was op dat moment heel zwak; ik woog honderdzeventig kilo. Mijn lijf gaf het op. Als een auto die zonder benzine komt te staan. In het ziekenhuis zeiden ze tegen me dat hier nog langer mee rondlopen gevaarlijker was dan opereren, dus kwam ik op de spoedlijst terecht. Normaal duurt het een maand of zes, maar ik werd uiteindelijk binnen een maand geopereerd. De woorden van de artsen waren duidelijk: ik zou de dertig zonder operatie niet halen. Ze zeiden dat ik langzaam aan het doodgaan was.’

Lindsay had dan ook weinig keus: het was een gastric bypass operatie (definitieve maagverkleining) of niks. Daarom voelde de operatie voor haar als een nieuwe kans op leven. ‘Ik dacht: als ik ga afvallen, kan ik eindelijk weer paardrijden. Dat kon met zoveel gewicht namelijk niet meer. Ondanks dat het feit dat ik geopereerd moest worden een shock was, zag ik het als een nieuwe kans.’ Natuurlijk zaten er risico’s aan de operatie: gemiddeld één tot twee personen per jaar komen tijdens zo’n buikoperatie te overlijden. Daarnaast kan er niets worden gezegd over hoe je eraan toe bent nadat je zoveel afvalt. Het is de vraag hoe je lichaam daar mee omgaat.

Ondanks de bestaande gevaren, kreeg Lindsay te horen dat het een routineoperatie was en ze haar gewoon weer in de uitslaapkamer zouden zien. Maar: haar lichaam was ook erg moe door het overgewicht. Daarom moest ze voor de operatie afscheid nemen. ‘Dat was echt een vreselijk moeilijk moment. Ik weet nog heel goed dat ik mijn vriend net voor die klapdeuren moest loslaten. Ik wist dat ik met hem verder wilde, en zo’n afscheid is dan vreselijk. Hoe dan ook ben ik altijd blij geweest dat ze daar van tevoren aandacht voor hadden.’ Lindsay werd weggebracht en even later de narcose ingeleid. ‘Dat ging niet goed; ik was gewoon niet rustig. Daarom had ik gevraagd of ik op de hoogte kon worden gehouden van wat ze deden, maar de anesthesist nam het over en ging me juist afleiden. Daardoor werd mijn angststoornis getriggerd. Ik schrok er enorm van, maar toen begon de narcose al te werken en was ik weg.’

Tijdens de operatie leek alles goed te zijn gegaan, maar bij het dichtmaken van de buik mag er geen vloeistof van de maag- en darminhoud in de buikholte lekken. Dat is levensgevaarlijk. Bij Lindsay ontstond er echter lekkage bij het dichtmaken. ‘De operatie duurde daardoor achtenhalf in plaats van vier uur. De lekkage moest tenslotte worden verholpen. Dat lukte, alleen ik heb door darmsappen in mijn buikholte veel ontstekingen gekregen.’ Toen ze eindelijk wakker mocht worden, nam ze zelf de ademhaling niet over. Daarom moest ze aan de beademing blijven en werd ze, in plaats van op de uitslaapkamer, ineens op de IC wakker. ‘Ik ben daar zo erg van geschrokken, dat ik heb geprobeerd mijn intubatie eruit te trekken. De procedure is dan dat je wordt platgespoten en aan bed wordt vastgemaakt, dus dat gebeurde.’

Dat kreeg Lindsay allemaal bewust mee. Ze hoorde alles, maar kon niet reageren. ‘Het was een hele enge ervaring. Op een gegeven moment ben ik voor mijn gevoel zelfs volledig weg geweest. Het klinkt heel gek, maar ik heb echt het licht gezien en daarboven een gesprek gehad. Die persoon vertelde mij dat ik echt te ver was gegaan. Dat mijn lijf het niet meer trok en dat ik het beter zou moeten doen als ik zou worden teruggezet op de wereld. Ik geloof niet in God, maar ik weet dat ik dit echt heb gezien en gehoord. Ik zei dat het mijn plek en tijd nog niet was. Ik was er niet klaar voor om dood te gaan, maar inderdaad: ik had lang niet goed voor mezelf gezorgd.’

Toen ze wakker werd, stond zuster Suzanne aan haar bed. Dat kan ze zich nog goed herinneren. ‘Ik vroeg haar toen ik wakker werd of ik dood was en of zij een engel was. Ze vertelde me dat het nogal een heftige rit was. Keer op keer heeft ze herhaald wat er was gebeurd, ondanks dat ik het telkens weer vergat. Dat het echt kantje boord was geweest en dat ik daarom op de IC lag. Maar dat het goed zou komen. En dat ze inderdaad een engel was, maar dat ze haar Suzan noemden. Helaas heb ik haar nooit kunnen bedanken voor wat ze voor me heeft gedaan.’ Ook de chirurg kwam nog aan het bed van Lindsay. ‘Hij bood zijn excuses aan voor het feit dat het fout is gegaan, maar ik neem hem niks kwalijk. Het is mensenwerk en hij heeft mijn leven gered.’

Lindsay heeft inmiddels een instabiele wervelkolom, waardoor ze uiteindelijk in een rolstoel kan belanden. Dit komt waarschijnlijk doordat ze 85 kilo is afgevallen. Ook kan ze geen kinderen meer krijgen. Om beter over alles te kunnen praten, kreeg ze traumatherapie. ‘Nu kan ik er makkelijker over praten, maar in het begin begon ik te hyperventileren en kreeg ik flashbacks. Zodra ik een ambulance zag, reageerde ik heel heftig. Ik heb het nog steeds wel bij naalden, spuitjes en een verdoving bij de tandarts bijvoorbeeld. Dat doet me denken aan die keer dat ik bijna niet meer wakker werd. Ik heb veel last van posttraumatische stress, van angst. Daarnaast heb ik chronische rugpijn overgehouden aan het vele afvallen.’  

Door deze hele ervaring leerde Lindsay het leven echt te waarderen. In het begin kon ze zelfs boos worden als mensen het leven voor lief namen. ‘Je weet niet hoe waardevol een leven is, tot je het bijna kwijt bent. Ik heb geleerd mezelf op de eerste plek te zetten, omdat ik weet wat ervan komt als je jezelf structureel negeert. Het was alsof mijn intuïtie of waarschuwingslampje weg was. Soms ben ik misschien wat belerend, maar ik zeg tegen iedereen: leef nu, en niet later pas. Ik heb geen ruzie die ik nog moet goedmaken en mijn man en vrienden weten hoeveel ik van ze hou. Ook kan af en toe weer paardrijden. Ik leef echt elke dag alsof het mijn laatste is.’