'Ik krijg, in overleg met mijn collega’s en de ouders, nog één kans om er een flesje in te krijgen'

Vandaag zijn een jong stel ouders geworden van een piepklein meisje. Zowel de controlerende vader als de onzekere moeder hebben een licht verstandelijke beperking. Ook het kleine nieuwe wereldburgertje, gekleed in een roze boxpakje en zich nog niet zelfbewust, heeft een aangeboren afwijking.

Vanavond mag ik voor het kersverse gezin zorgen. Ik werk het dossier van de baby bij in het kantoor terwijl ik uitkijk over de parkeerplaats. Hier en daar brandt het licht van een auto, maar verder is het al pikdonker. Het ziekenhuisterrein ziet er verlaten uit. Dat is hier binnen op de derde verdieping wel anders; samen met mijn collega zorgen we voor zes baby’s en hun moeders. Zodra het ene baby’tje met een gevuld buikje warm en tevreden in het wiegje ligt, begint de volgende alweer te huilen.

Mijn patiëntje, het meisje in het roze boxpakje, heeft al twee voedingen overgeslagen. "Niet voedingsbereid", droeg mijn collega over. Als ik de kamer betreed met een flesje warme melk, ijsbeert de vader ongeduldig door de kamer. "Mijn dochter heeft al lang niets gedronken, het gaat niet goed. Ik maak me zorgen." Ik probeer de vader gerust te stellen. Het meisje moet vanzelf een keertje trek krijgen, en dan drinkt ze vast weer. Mijn rustige houding werkt, de vader gaat zitten en laat alle zorg van zijn dochter aan mij over. Ik zie een ietwat suf meisje, dat wel wakker wordt tijdens de verschoning, maar daarna snel weer in slaap valt. En inderdaad, ze is niet voedingsbereid.

Het meisje ligt, zonder voeding in haar buikje, weer in haar wiegje en ik overleg op kantoor met de verloskundige en kinderarts. Als het meisje nu niet drinkt, gaat haar temperatuur omlaag en dippen haar glucoses. Op de lange termijn is dat zeer gevaarlijk, en daarom wordt het meisje dan opgenomen op de neonatologie afdeling met sondevoeding. Ik krijg, in overleg met mijn collega’s en de ouders, nog één kans om er een flesje in te krijgen.

Nerveus betreed ik weer de kamer met een flesje. Het ritueel van verschonen en temperaturen volgt, en al die tijd denk ik na over wat er gebeurt als het meisje nu niet goed drinkt. Dan wordt het eerste kindje van de jonge onzekere ouders opgenomen. Dan wordt er een gezin gescheiden. De opa en oma van het kleine meisje komen ook op de kamer, zij zijn er om het stel te steunen bij wat er mogelijk komen gaat. Tot nu toe lukte het mij goed om het stel met een verstandelijke beperking uit te leggen waarom hun dochter moet drinken en wat de gevolgen zijn van niet drinken, maar ik ben blij met de hulp van opa en oma. Zij kennen het stel het beste.

Ik ga zitten met het meisje in mijn armen. Ze kijkt mij met grote bruine ogen aan. Ik heb haar niet eerder zo wakker en alert gezien. En toch houdt ze haar lipjes stijf op elkaar. Wat ik ook probeer, het meisje drinkt niet. Ik bereid vader, moeder, opa en oma alvast rustig voor op slecht nieuws. De kinderarts komt en vertelt wat ik al dacht: een opname volgt. Terwijl ik in stilte alle spullen van de baby verzamel, huilt de kersverse moeder in de armen van haar eigen moeder en is de jonge vader de kamer uitgelopen. ‘Even afkoelen’, riep hij op zijn weg naar buiten.

Mijn dienst zit er na de overdracht aan de neonatologie op. Ik loop de fietsenstalling uit. De kou kruipt door mijn haren, en mijn longen vullen zich met frisse lucht. Heel even kijk ik op naar de derde verdieping. Het was een intense avond voor het jonge stel, en ik ben benieuwd hoe zij zich door de kraamweek heen gaan slaan.

De volgende dag kom ik vader en oma tegen bij het koffieapparaat. Ze vertellen hoe het gaat met de baby en bedanken mij voor mijn geduld en inzet. Wat heb ik toch een leuke, onverwachte en dankbare baan.