'Ik glimlach bij de gedachten aan zijn laatste woord'

Het is nog donker als ik de slaapkamer van dhr. W. binnenloop. Hij ligt in bed, met zijn handen boven de dekens en dhr. kijkt angstig uit zijn ogen.

Vandaag is mijn eerste dienst na mijn vakantie en ik begroet dhr. 

‘Goedemorgen lieverd, Sophie is er weer.’

Sophie is de naam die ik van dhr. heb gekregen sinds mijn eerste werkdag, en ik heb het altijd grappig gevonden dat dhr. nooit mijn echte naam wilde weten. Als ik zei dat ik Anouk heette, zei hij: ‘Boeit me niet’ of ‘niet waar, je heet Sophie’. Overigens heette alle jonge, vrouwelijke verpleegkundigen met bruin haar Sophie. Het was dus geen eer waar ik mee kon strijken.

Dhr. reageert niet op mijn aanspreken. Zijn angstige blik kijkt dwars door mij heen naar de muur, terwijl hij mompelt en zeer afwezig lijkt.

In mijn hoofd doorloop ik de punten van de EWS. EWS staat voor Early Warning Signs en dit is een beoordelingsmanier om de mate van ziek zijn van de cliënt te kunnen beargumenteren. 

Bij het afnemen van de EWS scoor je op zes vitale functies: ademhalingsfrequentie, saturatie, bloeddruk, temperatuur, hartfrequentie en bewustzijn.

Per observatie krijgt de cliënt een punt en hoe hoger de score, hoe meer de cliënt vitaal bedreigd is. 

Ik zie al snel dat de bloeddruk, temperatuur en saturatie niet meetbaar zijn, doordat dhr. zeer angstig is en ik hem niet wil storen. Wel check ik de hartfrequentie, de ademhaling en controleer ik het bewustzijn. 

Wat ik tot nu toe zie, ziet er niet goed uit. Dhr. drinkt al dagen niet waardoor er een kans is op nierinsufficiëntie. Ook eet dhr. niet, voelt de polsslag snel en oppervlakkig, klinkt de ademhaling reutelig en neemt dhr. geen medicatie meer in. Al met al verwacht ik dat de organen het binnenkort begeven. Wanneer is mij niet duidelijk, maar ik weet wel dat dhr. geen week meer te leven heeft. 

Aan het einde van de middag geef ik dhr. een dosis morfine en midazolam via een vlindernaald in het bovenbeen. Terwijl ik de eerste dosis inspuit, mompelt dhr.:  ‘Godverdomme…’ Dit is het laatste woord wat dhr. ooit zal zeggen, en dit is precies zoals dhr. was. Uniek, grappig, grof en eigenwijs. Niet veel later blaast dhr. zijn laatste adem uit en ik glimlach bij de gedachten aan zijn laatste woord. Ik heb van je genoten, lieve kerel. Rust nu maar uit.