'Ik ben me nu bewust aan het worden dat er mij net verteld is dat ik ook kanker kan hebben'

Memories never die

Er komt een opgeruimde, goedgeklede, oudere heer binnen voor een intakegesprek. Hij geeft me een stevige handdruk. Meneer wordt verdacht van kanker aan zijn kleine teen van de rechtervoet. We praten eerst wat over hoe de organisatie verloopt van poli- algemene heelkunde, medicijnregistratie, hartfilmpje, polikliniek anesthesiologie en nu bij mij voor de informatie over de operatie. Hij is hier erg tevreden over. 'Het neemt wat tijd in beslag, maar dan hoef je ook niet meer terug te komen', zegt hij.

Hij vertelt me dat hij toch wel geschrokken is van wat de arts hem net verteld heeft. 'Ik dacht eigenlijk dat mijn nagel eraf gehaald zou worden.' Er zit al heel lang een plekje onder de nagel wat niet weg gaat en nu denkt de dokter aan kanker. Daar moet nu een biopt van afgenomen worden. Nadat meneer dat gezegd heeft, wordt hij emotioneel. Ik zie hem slikken. 'Een glaasje water', zegt hij met ijle stem. Ik sta op om een bekertje te pakken, maar ondertussen staat meneer zelf op, loopt naar de kraan, zet zijn mond eronder en drinkt een paar slokken. Daarna loopt hij even heen en weer in mijn spreekkamer en gaat dan weer zitten. Hij verontschuldigt zich, terwijl de tranen over zijn gerimpelde wangen rollen. Ik reik hem wat tissues aan. Hij veegt zijn tranen af en snuit zijn neus. 'Wat heeft u getriggerd?', vraag ik. 'Mijn schoonzoon van 56 heeft prostaatkanker en zit nu in de terminale fase. Mijn kleinzoon, van veertien jaar, verliest zijn vader aan kanker. Ik ben me nu bewust aan het worden dat er mij net verteld is dat ik ook kanker kan hebben.'

Ik luister verder. Meneer heeft filosofie gestudeerd, is getrouwd, heeft kinderen en kleinkinderen. Dan zegt hij: 'Er gaan een paar luikjes open bij me, die al een tijdje gesloten zijn. Dit ziekenhuis herinnert me aan mijn moeder en vader. Ik bracht mijn moeder jaren geleden naar dit ziekenhuis. Ze werd opgenomen voor een beenamputatie en mijn vader bleef die dag thuis. Nadat we haar hier hadden geïnstalleerd gingen we terug naar het huis van mijn vader en vonden hem daar dood in de deuropening liggen. Nu ik weer hier ben, komt alles weer terug in mijn herinnering.' Meneer staat wederom op en kan niet praten van emotie. Ik laat hem. Het is doodstil. Uiteindelijk gaat hij weer zitten en fluistert: 'Dank je wel.'

We gaan over tot het zakelijke gedeelte en hervatten het intakegesprek, dit alles in 10 minuten. Zijn mobiele telefoon gaat op een gegeven moment. 'Mijn vrouw', zegt hij. Deze moet ik even aannemen. Hij neemt op en zegt: 'Julia, ik zit hier nog even bij de verpleegkundige. Ik moet maandag geopereerd worden. Ik kom zo de brug over richting huis lieverd. Dat was mijn vrouw. Ze maakt zich ongerust. 55 jaar getrouwd ben ik met haar. Ik voel me een gezegend mens.’

Note; De naam Julia is fictief