‘Het valt me alles mee, ik had veel meer troep verwacht’

Ik ben in diepe slaap als de telefoon afgaat. Ik hoor een mannenstem die vertelt dat zijn vrouw sinds een paar uur weeën heeft. Ik ben gelijk wakker en alert. Ik kom eraan! Voor ik de deur uit ga, kijk ik nog even snel of er speciale wensen zijn voor de bevalling. Het enige wat ik zie staan is ‘poliklinisch, écht niet thuis’.

Als ik aankom, staat haar partner al bij de deur. ‘De vliezen zijn net gebroken en het lijkt pittiger te worden.’ Snel haal ik mijn verlostas uit de auto en doe de controles. Ik heb het gevoel dat het wel eens snel kan gaan, als de vliezen namelijk breken kan dit een bevalling versnellen. Ik voel aan de zwangere haar buik, check of het hoofdje van de baby voldoende is ingedaald en luister vervolgens naar het hartje. Alle controles zijn goed. Dan voel ik inwendig naar de ontsluiting en mijn voorgevoel wordt bevestigd; al tien centimeter ontsluiting!

Ik wacht tot deze krachtige vrouw de wee heeft weggezucht en vertel haar dan dat we het ziekenhuis niet meer gaan redden. Ik zie paniek en angst in haar ogen. De pijn en het controleverlies overvallen haar. Ik kan haar nu honderd praktische redenen geven waarom we niet meer weg kunnen gaan, maar ik weet dat zij dit ook weet. Dat haar hoofd en lichaam nu even niet op één lijn liggen. Er komt opnieuw een wee en ik vraag haar of ze kan staan. Hierdoor drukt het hoofdje meer en ze krijgt meteen persdrang. ‘Oké, we blijven thuis’, zegt ze.

Niet veel later wordt er een prachtige baby geboren. Thuis, in haar eigen bed. Terwijl de kraamzorg beschuit met muisjes smeert, knipt de kersverse papa de navelstreng door. Blij en gelukkig dat alles goed is gegaan, kijken de ouders de kamer rond: ‘Het valt me alles mee, ik had veel meer troep verwacht’. Dan ontdekt mama wat druppels bloed van de navelstreng op de muur en moet hard lachen. Ze kijkt me aan en zegt: ‘Wat lekker dat we nu al thuis zijn, ik zou nooit meer anders willen…’ 🤍

© Leven van een Verloskundige