'Als het licht begint te worden, wordt er een mooie baby geboren'

24-uursdienst.

Het is 20.00 uur en mijn collega belt mij voor de dienstoverdracht. Ik neem de dienst tot morgenavond 20.00 uur van haar over. Ze vertelt mij wat de bijzonderheden van de dienst waren. “De echo’s van vandaag moeten nog verwerkt worden en er moet nog een mw. gebeld worden”, sluit ze af.

Ik pak mijn laptop en bekijk alle echo’s nauwkeurig of er bijzonderheden zijn. Als ik halverwege ben, gaat mijn telefoon. Als ik opneem, hoor ik een vrouwenstem: “Ik denk dat mijn vliezen net gebroken zijn. Het is helder hoor, maar ik wilde het toch even laten weten.” We spreken af dat ze aankijkt of er krampen komen en mij belt indien ze mij nodig heeft.

Het is net na middernacht als de telefoon opnieuw gaat. Ze heeft nu regelmatige weeën. “Ik kom eraan!”, zeg ik, terwijl ik mij snel omkleed. Ik lag onbewust toch te wachten op dit telefoontje, slapen is nog niet gelukt.

De hele nacht zuchten we samen de weeën weg. Als het licht begint te worden, wordt er een mooie baby geboren. Als ik afscheid neem van de ouders, kijk ik op de klok. Het is vroeg in de ochtend en heel even twijfel ik of ik nog even naar mijn bed zal gaan, of eerst de zeven kraamvisites zal gaan doen die vandaag op de planning staan. Mijn lichaam verlangt naar het eerste, en hoewel wat slaap heel verleidelijk klinkt, kies ik voor de kraamvisites, want je weet nooit wat de rest van de dienst brengt…

Onderweg naar de eerste kraamvisite, bel ik onze assistente op om te vragen hoe het gaat en of ze me nodig heeft. “Ik heb een paar dingen op je agenda gezet, iemand met wat buikpijn, iemand die wat vragen heeft voor de verloskundige en nog wat mailtjes. Wil jij hun even bellen als je tijd hebt?”, vraagt ze. “Ga ik doen, dank je wel!”, zeg ik.

Ik zie dat ik ondertussen een gemiste oproep heb en bel het nummer terug. “Sorry dat ik je stoor, maar ik heb sinds ik wakker ben de baby niet gevoeld en ik maak mij toch wat zorgen”, zegt de stem aan de telefoon. “Goed dat je belt, ik kom nu naar je toe”, zeg ik. Ik sta ondertussen bij het adres van de kraamvisite voor de deur, maar de baby die minder beweegt, heeft meer urgentie. Dus ik draai mijn auto om en ga naar haar toe. Gelukkig is alles goed. Ze kan op de praktijk terecht voor een extra hartfilmpje, zodat ik door kan met de dienst.

Tijdens het luisteren naar het hartje van de baby, belt een kraamzorg dat zij de pasgeboren baby van het gezin waar zij kraamt, wel heel geel vindt zien. Ik vraag alle controles uit en spreek af dat ik zo als eerste naar dit gezin toe kom. Ik vind de baby ook te geel en bel de kinderarts voor een extra check.

Terwijl ik mijn visites rijd, blijft de telefoon gaan. Iemand met bloedverlies. Iemand die net is gevallen en zich toch wat zorgen maakt. Iemand met buikpijn die ze herkent van de vorige zwangerschap, maar toch even wil checken of het normaal is. Ik voel dat mijn blaas en maag protesteren als ik weer in de auto stap en voor mezelf bedenk, welk consult nu het meeste prioriteit heeft. Ik kijk naar de tijd, het is al bijna 15.00 uur. Ik heb nog niet kunnen ontbijten, en beloof mezelf dat ik na dit consult even de tijd neem om voor mezelf te zorgen.

Het is bijna 18.00 uur als ik de praktijk afsluit. Alle mailtjes zijn beantwoord, alle mensen gebeld. De NIPT-uitslagen en de zorgmail zijn verwerkt, het baringsverslag van vannacht is afgetypt. Moe maar voldaan loop ik richting mijn auto. Slapen heeft nu geen zin meer, maar even kunnen liggen na uren non-stop bezig geweest te zijn, klinkt erg fijn. Ik hoor mijn telefoon afgaan. Even twijfel ik of dit geluid niet in mijn hoofd zit, maar het is echt zo. Ik neem op. “Mijn vriendin heeft weeën”, zegt een mannenstem. Ik sluit een paar seconden mijn ogen, spreek mezelf toe en ga op weg naar het nieuwe leven wat zich zojuist heeft aangekondigd.

© Leven van een Verloskundige