‘In haar grote, blauwe ogen staat één bonk angst te lezen’

Sometimes we just need a hug

Een 62-jarige mevrouw komt op de GIO-poli (gastro-intestinale oncologie) voor een eerste opvang. Ze heeft al maanden een veranderd ontlastingspatroon en buikpijn. Ze gebruikte thuis al laxeermiddelen om haar ontlasting kwijt te kunnen.

Mevrouw komt binnen met haar partner, een zwangere dochter en een kleinkind in de wandelwagen. Ze is klein en mager en gekleed in een kort roze stretchjurkje, dat opkruipt boven haar knieën en waar ze steeds aan trekt. Er hangt een enorme rooklucht om haar heen. In haar grote, blauwe ogen staat één bonk angst te lezen. Op mijn vraag hoe het met haar gaat, komt een vloedgolf aan woorden. Mevrouw begrijpt er helemaal niets van, is vol ongeloof. 'In mijn huisarts heb ik geen vertrouwen meer, die heeft me niet serieus genomen. Hij heeft een echo gemaakt van mijn buik en daar was niets bijzonders op te zien, zei hij. Acht weken later heb ik deze scopie, en nu zit er iets verdachts in mijn darmen. Het woord kanker gebruik ik liever niet’, zegt ze. Mevrouw zit vol emoties.

Na geluisterd te hebben naar haar verhaal adviseer ik om toch het gesprek met de huisarts aan te gaan en zaken uit te praten. Als ik haar de data van de vervolgonderzoeken vertel, schrikt ze. 'We zitten nu net op de camping', zegt ze. Haar dochter kijkt haar aan en zegt: 'Dit is toch wel wat belangrijker ma. Je moet toch weten waar je aan toe bent.'

Op de CT-scan wordt een plekje gezien op de lever en iets bij de bijnieren. Dit moet verder onderzocht worden. Omdat dit langer op zich laat wachten, wordt de operatiedatum verzet. Als mevrouw dit te horen krijgt bij een tweede gesprek is ze erg ontdaan en verdrietig. 'Ik heb me helemaal ingesteld op die operatiedatum. Nu moet ik nog langer wachten, ik wil het eruit hebben.' Na uitleg van de noodzaak van vervolgonderzoeken berust zij er uiteindelijk in.

Met haar huisarts heeft ze inmiddels een goed gesprek gehad en hij heeft haar oxazepam voorgeschreven. Mevrouw geeft aan dat ze nauwelijks kan eten en ik verwijs haar naar de diëtiste.

Na de vervolgonderzoeken komt mevrouw voor de uitslagen weer bij de arts en bij mij terug. De nieuwe operatiedatum is gepland. Dit keer is ze erg gelaten. Ze zegt nu: 'Ik laat het maar over me heen komen.' Na dit gesprek loop ik met haar mee naar de uitgang en geef haar spontaan een zoen op haar wang. Ik ben blij voor haar dat de uitslagen tot nu toe positief zijn na een lange tijd wachten. Ik heb echt met haar te doen.

Van een collega op de afdeling krijg ik later een mail waarin staat dat mevrouw de begeleiding op de poli als heel prettig ervaren heeft. Ze had haar ook van de 'zoen' verteld. Dat het haar zo goed gedaan had en dat ze het zo waardevol vond. Verder is de operatie voorspoedig verlopen.

In het laatste gesprek wat we hebben komt mevrouw voor de uitslag van het weefsel en het behandelplan. Er zijn geen uitzaaiingen gevonden, maar de tumor was vrij groot en de kans op terugkeren ook. Vandaar dat het advies luidt: chemotherapie. Mevrouw reageert hier emotioneel op. Ze huilt en is bijna niet te troosten. Haar dochter zegt: 'Maar mam, het is toch helemaal niet zo'n negatieve uitslag.' Maar mevrouw zelf is teleurgesteld en had gedacht dat ze klaar zou zijn. 'Ik wil eerst met vakantie', zegt ze resoluut. De dochter en ik kijken elkaar aan. Dat lijkt me een goed plan. ‘Wat u besluit ook is, het kan later ook ingezet worden. Geniet eerst maar van vakantie.’