‘Geloof me, vouwwagens – van het modelletje bejaard – kosten heel wat uurtjes werk’

Weten jullie nog, die tijd dat we zorgeloos op vakantie konden? Ik zat van de week met een collega eens even lekker weg te dromen. Niet dat een vakantie nu kan. Natuurlijk kan dat niet. Maar we waren zo enthousiast vakantieverhalen aan het ophalen en aan het wegdromen bij de mooiste reizen die we tot nu toe hadden gemaakt, dat het me enorm veel positiviteit bezorgde. 

Ik vertelde mijn collega over die vele kampeervakanties die ik met mijn familie heb gehad. Uuuuren rijden naar Frankrijk, Zwitserland, Italië of waar dan ook. Vervolgens kwamen we al half kapot op de camping aan, maar wisten we dat het ergste eigenlijk nog moest komen: die vouwwagen opzetten. En geloof me, vouwwagens – van het modelletje bejaard – kosten heel wat uurtjes werk. Welke stok moest nou ook alweer waarin en staat hij wel helemaal waterpas? Nee? Oké, dan doen we het toch gewoon weer opnieuw!

Maar… Als alles dan eenmaal stond, konden we eindelijk ons traditionele familiegerecht (dat mijn moeder altijd een dag van tevoren maakte en dan achterin de auto stopte) oppeuzelen en genieten van het campingleven en de buitenlucht. Het waren altijd enorm mooie tijden, die tweeënhalf tot drie weken dat we daar stonden. Strand, nieuwe vrienden ontmoeten, gezellig kletsen met de overburen… Met de wandelstokken de bergen in of – soms tot vervelens aan toe – kerkjes met mijn ouders bezoeken.

Cultuur snuiven, allerlei uitstapjes, marktjes bezoeken, en ’s avonds met mijn nieuwe vriendengroep naar de discotheek op of vlakbij de camping. Af en toe baalden we even van het feit dat het regende; vooral mijn moeder, de zonaanbidster. Al was het ook altijd best wel gezellig om hutje mutje in de tent te zitten en spelletjes te spelen. Af en toe even het tentdoek omhoog duwen zodat het water weg kon lopen, en daarna weer fanatiek verder met het spel.

Vervolgens moet je toch ooit weer een keer naar huis en ben je dagen gebroken omdat je je vrienden mist en misschien ook wel je vakantieliefje, die je negen van de tien keer ook nooit meer terugziet. Vreselijke heimwee kon ik soms hebben naar het leven op de camping als we dan weer onderweg naar huis waren. In die paar weken had ik me enorm gehecht aan die plek en hoewel Marco Borsato nog altijd zingt dat afscheid nemen niet bestaat, bestaat het soms wel degelijk.

Inmiddels is het kamperen er jammer genoeg een beetje vanaf. Veel van mijn vrienden houden er niet van en zijn toch meer van de appartementen en hotels. Natuurlijk, ook ontzettend fijn! Maar het campingleven heeft iets speciaals voor mij en ik denk niet dat dat gevoel ooit verdwijnt. Wát een leven was dat. De ultieme vrijheid. Het zijn heerlijke herinneringen en ik denk er nog vaak aan terug. Zeker in deze tijd, waarin op vakantie gaan toch allemaal nét iets minder makkelijk is dan toen…

Volgende week weer een nieuwe dag uit het leven van Floor…