'Er verschijnt een grijns van oor tot oor op het gezicht van Guus'

Tijdens het inlezen zie ik dat er nog één patiënt terug moet komen van de operatiekamers. Guus is zijn naam. Het valt me op dat deze patiënt pas 29 jaar is. In het verslag van de anesthesist lees ik: 'Mentale retardatie. Heeft het niveau van een vijfjarige. Graag rekening mee houden qua benadering. Moeder mag erbij zijn op de voorbereiding en de uitslaapkamer.' Dit triggerde iets in mij. Ik wilde heel graag met eigen ogen zien hoe deze jongen was en besloot aan mijn begeleider te vragen of ik op die kamer mocht staan.

Na de avondstart zie ik dat Guus net terug is op de afdeling. Ik besluit meteen even binnen te lopen en zie dat zijn moeder ook nog bij hem is. Ik stel me voor en observeer Guus. Ik zie een hele vrolijke jongen liggen, die uit alle macht probeert een praatje te maken. Hij komt niet perfect uit zijn woorden, maar gezien zijn taalgebruik zou ik zeker niet zeggen dat hij mentaal pas vijf jaar is. In zijn bed ligt een grote knuffelbeer, inclusief pleister op zijn oor en verbandje om zijn poot. 'Is meneer Beer ook geopereerd, Guus?', vraag ik. Guus knikt enthousiast. 'Jazeker, zuster. Beer helpt mij erdoorheen!' Ik glimlach. Wat een lieve jongen! Ik leg uit dat ik even wat controles wil doen. Guus vindt het allemaal wel prima. Wanneer ik alles heb gedaan, leg ik aan Guus het belletje uit; voor het geval er iets mocht zijn.

Wanneer ik later die avond binnenloop, zie ik dat zijn urinekatheter heel mooi afloopt. De urine in de katheterslang is mooi helder in plaats van bloederig; precies hoe we het willen hebben. Guus vertelt dat hij al twee kannetjes water heeft leeggedronken. Ik zeg: 'Nou, Guus, dan denk ik dat ik jouw infuusje wel kan afsluiten. Als je zo goed drinkt, heb je dat allemaal niet meer nodig. Knap, hoor!' Er verschijnt een grijns van oor tot oor op het gezicht van Guus. 'Echt waar, zuster?! Wow, ik ga meteen mijn mama bellen. Die zal wel trots zijn!'

Terwijl ik zijn infuus afkoppel, belt Guus met het thuisfront. Maar hoe intellectueel hij ook is, al die medische termen zijn toch wat lastig voor hem om uit te leggen. En dan gebeurt er iets wat mijn hart doet smelten. 'Wacht, mama', zegt Guus. 'Ik geef die aardige zuster van daarstraks, die kan het beter uitleggen!' Meteen krijg ik een oud Nokia’tje in mijn hand gedrukt. 'Wilt u het aan mijn mama uitleggen, zuster?', vraagt hij. Natuurlijk wil ik dat! Ik neem de telefoon over en vertel zijn moeder wat ik heb waargenomen en wat ik heb gedaan. Daarna geef ik de telefoon aan Guus. 'Doe nog maar lekker even bellen, Guus, ik kom straks weer terug!' Guus zwaait me vrolijk uit en ik verlaat de kamer.

Aan het eind van mijn dienst loop ik nog even langs om hem welterusten te wensen. Hij vraagt of ik hem lekker in wil stoppen, want dat doet zijn moeder ook altijd. Ik haal nog lekker een extra deken en stop hem in. 'Guus, ik zie je morgen niet meer, want ik heb een late dienst. Maar heel veel beterschap, hè! Je hebt het supergoed gedaan!' Guus zwaait me blij uit. 'Dag, lieve zuster, slaap lekker!'