Blogger Verena: 'Het is een proces van strijden, omdat je graag weer ‘de oude’ wilt worden'

Het herstelproces is een proces van rouw om hetgeen wat was en niet meer terugkomt. Je hebt ervaren dat je lichaam kwetsbaar is en het verlies van vertrouwen op je lijf kan verdriet geven. Het is een proces van strijden, omdat je graag weer ‘de oude’ wilt worden. Dit kan gepaard gaan met frustratie. Het is een proces van verwerking van hetgeen is gebeurd en een proces van onzekerheid: in hoeverre zal je herstellen? Welke klachten houd je? En hoezeer word je daardoor beperkt in je doen en laten? Steun en acceptatie spelen ook een grote rol.

In mijn geval, een aanrijding, waren er vanaf het begin amper zichtbare gevolgen. Ik was ontzettend moe en elke activiteit (douchen, boodschappen doen, een gesprek voeren) was erg inspannend voor me. Naast de fysieke pijn was ik vergeetachtig, kon ik niet op woorden komen en de inhoud van gesprekken kon ik me niet herinneren. Ik had overal briefjes in huis, als ‘reminders’ met verkeerd gespelde woorden. Licht en geluid waren heel intens. Naar bewegend beeld, zoals op tv, kon ik niet kijken. Ik was snel duizelig en misselijk, had moeite met evenwicht houden. Als ik wilde lezen, leken de letters te dansen. Ik had geen tijdsbesef, mijn reactievermogen was traag en het was net of ik de wereld van achter een dik mistgordijn meekreeg.

Ík had hier last van; een ander voelt mijn pijn of misselijkheid niet. Ook ziet diegene niet door mijn ogen, ervaart diegene niet mijn vermoeidheid (neuro fatigue, wat iets anders is dan ‘ik ben een beetje moe’) of de cognitieve beperkingen. Vlak na het ongeluk stond ik open voor alle goedbedoelde tips en adviezen. Ik had er alles voor over om me weer ‘de oude’ te voelen. Vanuit mijn referentiekader deed ik wat ik dacht dat goed zou zijn. Dan ging ik, ondanks allerlei klachten, sporten (‘want dat is goed voor mijn conditie en energieniveau’), terwijl het me afmatte en ik de rekening kreeg. Later heb ik geleerd dat een lege batterij op deze manier niet oplaadt.

Gedurende mijn herstelperiode wilde ik begrip krijgen voor mijn onzichtbare klachten. Ik gaf uitleg, want ik vond het belangrijk dat men mijn belevingswereld begreep. Vrienden zeiden dan al gauw: ‘Ik vergeet ook wel eens wat!’ of ‘Ik ben ook moe na...’. Een vorm van bemoedigende herkenning, wat mij, uiteindelijk, mateloos irriteerde. Ik besefte dat men niet hoeft te begrijpen hoe mijn beperkingen en klachten mijn leven beïnvloeden. Erkenning helpt mij veel meer: ‘Als het je niet lukt om bij mijn verjaardagsfeestje te zijn, zullen we het dan later met z’n tweeën vieren?’ of ‘Ik weet niet hoe dat voelt, maar ik neem het van je aan’.