Blogger Verena: 'In één klap ben ik niet meer die jonge vrouw die van alles onderneemt'

Mijn tijd en energie richt ik op mijn herstel en bij het eerste bezoek aan de bedrijfsarts wordt een ‘Plan van aanpak’ besproken. Opeens ben ik niet meer iemand die opstaat om naar werk te gaan en ik word er ook niet meer verwacht, want ik sta als ziekgemeld te boek. Opeens volg ik de cursus die mij plezier gaf niet meer, omdat ik niet in staat ben de lesstof bij te houden of te onthouden. De statische houding tijdens de les doet me ook geen goed. Opeens is het vrijwilligerswerk een last geworden in plaats van een bezigheid die me voldoening geeft, en uiteindelijk is het te intensief om vol te houden. Opeens is sporten een activiteit geworden die ik zorgvuldig plan. Ik kies een dag waarop ik me goed genoeg voel om die inspanning te leveren. Opeens zijn klusjes waarvoor ik mijn hand niet omdraaide ‘de activiteit van de dag’ geworden, zoals boodschappen doen of koken of stofzuigen. Opeens bestaat mijn leven uit doktersbezoeken, revalidatiecentrum en therapeuten: ik ben patiënt!

Vlak na het ongeluk was er veel begrip en hulpaanbod. Men vond het vreselijk voor me dat ik dit meemaakte en wist zeker dat ik snel weer ‘de oude’ zou zijn. Toen de fysieke mankementen langzaam wegebden en er niets zichtbaars overbleef, bleef er een wereld aan (voor)oordelen over: waarom ik nu nóg niet werk en waarom ik wél een korte vakantie neem. Maar ook: als je niet werkt, niet sport, niet leert, geen vrijwilligerswerk doet… wat doe je dan wél de hele dag?!?!

Alsof die vraag míj niet bezighield … Een universitaire studie afgemaakt naast een fulltime baan, wat veel daadkracht en doorzettingsvermogen vereiste, om vervolgens in de ziektewet te belanden. Dat was niet bepaald wat ik voor ogen had.

Ik leek ver verwijderd te zijn van de drukke en veeleisende maatschappij, en er geen onderdeel meer van uit te maken. Juist die gedachte gaf me het gevoel dat ik een buitenstaander was geworden. Ik leefde op mijn eigen eiland en dreef steeds verder van de kust af. Het verhaal dat ik te vertellen had, was niet aantrekkelijk. Wél voor de sensatiezoeker die er, op straat, vijf minuten naar wilde luisteren en zei hoe erg het allemaal voor mij was, maar niet om er langdurig mee bezig te zijn. Het leek allemaal vrij uitzichtloos en het stond haaks op het leven dat ik voor de aanrijding leidde.

Een periode van verwarring en verdriet volgde: wie was ik dan zonder mijn baan? Zonder mijn hobby’s, cursussen en sport? Ontleen ik aan die labels mijn identiteit? Maken ze mij tot wie ik ben? En de zingeving aan mijn leven? Een warboel, alvorens te ontdekken en omarmen wat nu bij mij past en waar ik blij van word. Alvorens mijn zelfvertrouwen terug te vinden en vrede te hebben; al dobberend op mijn eiland.