Blogduo Miranda en Eva - 'Wij blijven achter dat masker wel lachen, hoor, houden jullie het ook nog vol?'

'Dus, dokter, ik hoor dat u boos bent. Jullie zijn boos, toch?' Ik moet even nadenken waar dit over gaat. Kijk ik chagrijnig? Blijkbaar komt er een duidelijk verbaasde blik achter mijn mondkapje vandaan, want de patiënt begint zich meteen te verontschuldigen. 'Sorry, ik bedoel niet nu, maar de huisartsen in het algemeen; over de vaccinaties!' 'Ah, dat. Ja, ik geloof het ook', antwoord ik. 'We wachten het wel weer af, het komt vast goed.' 

Inmiddels is duidelijk dat we alsnog met voorrang gevaccineerd kunnen worden. Misschien heb ik, wanneer dit geplaatst wordt, zelfs mijn eerste vaccinatie al wel gehad. Probleem opgelost, zou je kunnen zeggen. Maar toch achtervolgen dit soort vragen me de laatste tijd wel vaker. Op tv zag ik bij Op1 collega huisartsen praten over de vaccinaties, en dat we blijkbaar als beroepsgroep slecht zijn in voor onszelf opkomen. Ik denk niet dat dat waar is; volgens mij kúnnen we dat prima. Het is echter de kern van ons vak om waar mogelijk zelfredzaam, flexibel en bij tijden ook creatief te zijn. Een huisarts moet bij uitstek een groot probleemoplossend vermogen hebben. Dus lossen we het op en gaan we weer door.

Tijdens mijn laatste coronaspreekuur in de dienst zat ik van 12.30 tot 16.00 uur in mijn beschermende pak opgesloten in de spreekkamer. Tot 15.30 uur was de bedoeling, maar mijn laatste patiënt kwam 25 minuten te laat. Toen ik belde dat ze binnen mocht komen, moest ze de snelweg nog op. Bij binnenkomst spreek ik haar hierop aan, maar er wordt eigenlijk niet op gereageerd. Ik kan er een groter punt van maken, maar wie heb ik daar eigenlijk echt mee? In het consult wordt al gauw duidelijk dat mijn kennis en kunde er niet toe doen. Ze wil het van de kinderarts zelf horen; niet telefonisch, maar met een spoedverwijzing. En anders op z'n minst een kuur mee. Ze krijgt het laatste voor elkaar en ik sputter stiekem niet eens meer echt tegen, maar zet voor deze keer mijn denkbeeldige ‘joker’ in en geef me gewonnen.

Nachtdienst. Een leuk gesprek tijdens het hechten van een wond met iemand die ook geneeskunde wil gaan studeren. Huisartsgeneeskunde blijkt al gauw niet in zijn carrièrelijst voor te komen. Jullie doen toch niet zoveel, behalve verwijzen of afwachten? Wat is daar nu leuk aan? Ik kop zelf de paracetamolgrap meteen maar in. Uiteraard kan ik het hem niet eens kwalijk nemen, maar het valt me de laatste tijd weer eens extra op hoe weinig inzicht mensen lijken te hebben in wat wij allemaal doen.

Nu is het niet mijn bedoeling om te mopperen. Ik hou van dit vak. Wij houden van dit vak. Het is volledig bevooroordeeld het mooiste vak dat er is. Het is ook niet erg dat mensen hier een andere mening over hebben en gelukkig zijn wij voor ons geluk allang niet meer afhankelijk van de goedkeuring van anderen. Eén van de vele voordelen van het ‘ouder’ worden. Meneer de Jonge wist alleen precies tegen die al pijnlijke scheen te schoppen toen wij voor het gemak even over het hoofd gezien werden. Of toen het voor sommige mensen voelde alsof we er weer niet toe deden. Alsof wij deze hele crisis al niet meehelpen in de frontlinie. We nemen het hem niet kwalijk, want dit is geen nieuw ‘probleem’. 

Wij zijn eigenlijk precies om deze reden met beroepsgeheimen begonnen. Dat had niets met corona te maken. Wij wilden ons vak aantrekkelijker maken voor jonge collega’s, maar ook informatie en inzicht geven in onze andere doelgroep; eigenlijk de patiënten zelf. We zijn blij dat we hier per 1 februari weer mee aan de slag gaan, met mede dankzij de huidige crisis hernieuwde motivatie. Probleem opgelost, en weer door. Wij blijven achter dat masker wel lachen, hoor, houden jullie het ook nog vol?