Een artikel uit Persoonlijk
Zuster Toos: 'Tijd maken voor persoonlijke aandacht is net zo belangrijk als medicatie aanreiken'
Zuster Toos vertelt vandaag over een mevrouw die altijd dezelfde gewoontes heeft en, ondanks de vele waarschuwingen om voorzichtig te zijn, nog altijd vlug op haar pantoffeltjes naar de voordeur snelt zodra ze de bel hoort.
Oude gewoontes... Ik druk op de bel van een vertrouwde voordeur. Ondanks dat ik haar al vele keren heb verteld dat ze rustig aan moet doen omdat ik echt keurig op haar blijf wachten, hoor ik haar pantoffeltjes in een hoog tempo over het laminaat schuifelen om maar zo snel mogelijk bij de voordeur te zijn.
Met een glimmend gezicht doet ze de deur open. Ze kijkt me aandachtig aan. Gezichten herkennen is nu iets meer een uitdaging, met de mondmaskers die we dragen. Ik zie de radartjes in haar hoofd bijna draaien. 'Voorzichtig hoor, u liep weer veel te hard. Zo meteen gaat u liggen vallen', hoor ik mezelf voor de zoveelste keer zeggen.
'Oh, jij bent een hele poos niet geweest... Toch?', vraagt ze. Meer in de hoop dat ze het goed heeft dan dat ze het zeker weet. 'Ja, dat klopt', zeg ik. En ik zie haar opgelucht ademhalen, omdat ze het bij het rechte eind heeft. Nog voor ik iets kan zeggen of überhaupt iets nuttigs heb gedaan, draait ze zich om. Ik hoor de snel schuifelende pantoffeltjes weer over het laminaat richting het koffiezetapparaat gaan.
Het is een gewoonte; ze zet voor ons elk zorgmoment koffie. Daar sta ik. Eigenlijk is het pas over 45 minuten tijd voor een schoon snuitje, bedenk ik me. Maar het stralende gezicht. Het feit dat we dit altijd hebben gedaan. En het feit dat het geheugen zo slecht is, dat ze in de war raakt als dingen anders gaan dan anders. Doe ik eerst - met snuitje op - mijn nuttige werk. En daarna op veilige afstand van elkaar met snuitje af mijn belangrijke werk.
Want zeg nou zelf: tijd maken voor persoonlijke aandacht is net zo belangrijk als medicatie aanreiken. En in deze tijd misschien nog wel veel belangrijker. Dat je daar dan als extra bonus een stralend gezicht, koffie en een mergpijp voor terugkrijgt, is toch mooi meegenomen?
Dit is Carina:
Mijn naam is Carina (45), getrouwd en moeder van twee prachtige zoons. Ik ben al 26 jaar werkzaam in de zorg en na aan een aantal werkplekken te hebben gehad, weet ik dat mijn passie ligt in de thuiszorg en wijkverpleging. Elke dag stap ik met veel plezier in mijn autootje om te gaan zorgen voor ‘mijn’ cliënten. Je maakt een enorme diversiteit aan dingen mee, en bent aangewezen op je eigen kennis, kunde en inventiviteit. Na 26 jaar kan ik nog steeds met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik het mooiste vak heb van de wereld. Mijn blogs, die ik deel via mijn Instagram-account @zustertooszorgt, zijn ontstaan doordat ik me soms erg kan storen aan het negatieve daglicht waarin de zorg soms wordt neergezet. Tuurlijk het is hard werken, maar er zijn zoveel onbetaalbare gouden momenten, als je ze maar wil zien. Daar kan voor mij geen topsalaris tegenop. Momenteel volg ik naast mijn baan een deeltijdstudie HBO-V, een pittige combinatie. Ontspannen doe ik in mijn tuin, wandelend met mijn hond, en uitgebreid koken voor mijn mannen, familie en vrienden. Kortom: ik ben een gelukkig mens.
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.