Een artikel uit Persoonlijk
Zuster Toos - 'Ineens trok hij het dopje van de beademing los en keek hij me met felle ogen aan'
Zuster Toos kreeg de kans om op een beademingsunit aan de slag te gaan. Ze volgde de scholing en zag en leerde veel nieuwe dingen. Vandaag vertelt ze over één van de bewoners.
Het was een rustige man. Zijn vrouw kwam elke dag trouw op bezoek. Elke dag met de taxi. Ze waren in hun huwelijk, zo vertelde ze, nog nooit een dag zonder elkaar geweest. Een hecht huwelijk dat, tot groot verdriet van beiden, kinderloos was gebleven. En van het ene op ander moment waren ze ruw uit elkaar geplukt.
Op een dag was hij omgevallen met een hartinfarct. Hij was gereanimeerd. Hij had het overleefd, maar was als gevolg van dit alles op de IC aan de beademing beland en van daaruit op de beademingsunit opgenomen.
Op een keer was ik hem aan het verzorgen en babbelde hij over van alles en nog wat. Mijn vader zei vroeger altijd al: 'Keind, gij zijt net unne jukebox. Ge gooit er een kwartje in en ge gift veur een gulden muziek'. Meneer was duidelijk niet in zijn hum. Ik vroeg een beetje naar de bekende weg. Of zijn vrouw die middag nog kwam en dat het fijn was dat zijn vrouw hem elke dag opzocht.
Ineens trok hij het dopje van de beademing los en keek hij me met felle ogen aan. Hij zette zijn vinger op de opening van zijn stoma, zodat hij kon praten. Uit de grond van zijn hart zei hij: 'Dit had voor mij zo niet gehoeven, hoor. Als ik dit geweten had, hadden ze me niet hoeven reanimeren.' De tranen van onmacht stonden in zijn ogen. Ik begreep hem volkomen. Ook bij mij stonden de tranen in mijn ogen toen ik zoveel verdriet zag. Zoveel onmacht.
Als je hoort over een geslaagde reanimatie, denk je niet meteen aan alle restverschijnselen en complicaties die er kunnen optreden. Maar ik weet uit ervaring dat een geslaagde reanimatie niet altijd als geslaagd wordt ervaren...
Dit is Zuster Toos:
Mijn naam is Carina (45), getrouwd en moeder van twee prachtige zoons. Ik ben al 26 jaar werkzaam in de zorg en na een aantal werkplekken te hebben gehad, weet ik dat mijn passie in de thuiszorg en wijkverpleging ligt. Elke dag stap ik met veel plezier in mijn autootje om te gaan zorgen voor ‘mijn’ cliënten. Je maakt een enorme diversiteit aan dingen mee, en bent aangewezen op je eigen kennis, kunde en inventiviteit. Na 26 jaar kan ik nog steeds met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik het mooiste vak van de wereld heb. Mijn blogs, die ik deel via mijn Instagram-account @zustertooszorgt, zijn ontstaan doordat ik me soms erg kan storen aan het negatieve daglicht waarin de zorg soms wordt neergezet. Tuurlijk is het hard werken, maar er zijn zoveel onbetaalbare gouden momenten; als je ze maar wil zien. Daar kan voor mij geen topsalaris tegenop. Momenteel volg ik naast mijn baan een deeltijdstudie HBO-V, een pittige combinatie. Ontspannen doe ik in mijn tuin, wandelend met mijn hond, en door uitgebreid te koken voor mijn mannen, familie en vrienden. Kortom: ik ben een gelukkig mens.
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.