Een artikel uit Persoonlijk
‘We houden van je mama, het is oké’
Deze blog van verpleegkundige Eva kwam keihard binnen. Ze vertelt over de laatste momenten van een jonge vrouw, die in het bijzijn van haar gezin overlijdt.
Je laatste momenten
Je familie staat rond je bed. De handen van je kinderen rusten ergens op jouw lichaam om je tot het einde vast te kunnen houden. Jouw man staat aan het hoofdeinde en streelt zachtjes over je gezicht. ‘Ga maar lieverd, toe maar, wij redden ons wel.’ Hij drukt zachtjes zijn lippen op je witte voorhoofd.
Gisteren stonden we ook zo. Ik zorgde dat iedereen uit het gezin nog zijn momentje alleen met je had. Om echt vrijuit nog te kunnen zeggen wat jullie nog tegen elkaar wilde zeggen. Daarna starte we in alle rust de sedatie. Met een ieder die je lief is op en rond je bed. Met al je kracht troostte jij je gezin en vertelde hoe erg je hun lief had. Zo zakte je langzaam weg.
Vanaf de bank kijk ik nu toe hoe voor de laatste keer kleine ademteugjes via je mond ontsnappen. Hoe de kleur steeds meer van je gezicht trekt. Hoe het leven langzaam uit jouw lichaam verdwijnt. Hoe jouw lichaam opgeleefd is, ondanks de sterke wil om nog te leven. ‘We houden van je mama, het is oké’, zegt je puber dochter die zachtjes over je been wrijft.
Nog een kleine zucht ontsnapt. De kinderen kijken angstig naar mij. ‘Is ze nu echt?’ Ik knik.
De familie die zich zo sterk heeft gehouden breekt. De twee jonge pubers houden elkaar stevig vast en de oudste slaat zijn armen om zijn vader die nog steeds zachtjes met zijn hand over haar gezicht heen streelt. En zachtjes blijft fluisteren ‘Ik hou van je lieverd, ik hou van je’. Nu heb je rust.
Soms spookt het nog wat dagen door mijn hoofd. Zeker niet ieder overlijden, maar er blijven er altijd die je wat meer aangrijpen dan de andere. Ik sprak er laatst met een nieuwe huisarts over. Samen waren we betrokken bij opnieuw een overlijden van een jong iemand. De frustratie en onmacht was zichtbaar bij haar. ‘Dit vertellen ze je niet in de opleiding en ze leren je niet hoe je hier mee moet dealen. Soms ben ik de dood zo zat. Ik ben de dood soms moe’, zuchtte ze.
De dood, of het verdrietig is? Zeker. Of het ook iets met mij doet? Zeker. Of ik het altijd los kan laten? Zeker niet. Of ik er met mijn collega’s over kan praten? Altijd!
Of het dankbaar is om er op die laatste momenten te mogen zijn? Enorm.
Dit is Eva:
Mijn naam is Eva, verpleegkundige, ondertussen ruim tien jaar werkzaam in de zorg. Toen ik als 16-jarig meisje in de ouderenzorg begon, ben ik ook begonnen met schrijven. Dit deed ik vooral om alle heftige gebeurtenissen een plekje te geven. Sinds een jaartje of twee ben ik deze verhalen ook gaan delen op een pagina, genaamd: ‘De wereld door de ogen van een zuster’. Ik ben werkzaam op de PG en in de specialistische thuiszorg. Door deze combi is mijn werk dan ook heel afwisselend en kom ik de meest uiteenlopende situaties tegen. Deze deel ik graag met jullie!
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.