'Wat ik na die laatste relatie in ieder geval wel inzag, was dat het vanuit mezelf kwam'

Het komt vaak voor tegenwoordig, maar ik ben nog steeds niet aan het woord gewend. In mijn hoofd is vreemdgaan namelijk niet oké en ik denk ook niet dat dat het ooit zal worden. Ik vind het jammer (en dat is nog zacht uitgedrukt) dat het tegenwoordig zo ‘normaal’ lijkt te zijn. Waarom heb je dan een relatie? Maar ach, misschien sta ik daar wel zo in omdat ik jaren terug die vriendin was waarvan de vriend vreemdging.

Hoewel ik het op dat moment niet besefte, heeft die gebeurtenis veel met me gedaan. Ik weet niet of de persoon die vreemdgaat dat eigenlijk wel echt beseft. Op het moment van ‘de daad’ sowieso niet, misschien later. Ook bij mezelf kwam het besef pas later. Toen mijn ex vertelde dat hij was vreemdgegaan, had ik eigenlijk ook niet door wat dat in mezelf teweegbracht. Pas in mijn latere relaties kwam ik erachter dat die impact veel groter was dan ik tijdens die relatie dacht.   

Toen mijn eerste ex vreemdging, was ik vooral bezig met de relatie redden. Ik kan me nog goed herinneren dat ik door de grond zakte toen hij het me vertelde. Het enige dat ik wilde was verdwijnen. Terug naar toen het nog niet gebeurd was. Ja, hij heeft het wel eerlijk opgebiecht. Toch maakte dat het nieuws niet aangenamer. Misschien had ik het nog wel liever helemaal niet geweten, ik weet het eigenlijk niet.

Na die onthulling zette ik dus maar één houding op: doorgaan, vechten voor de relatie. Ervoor zorgen dat het kostte wat het kost zou werken, ondanks dat ergens in mijn achterhoofd een stemmetje zei dat het nooit meer zou werken als daarvoor. Simpelweg omdat zo’n gebeurtenis iets met je vertrouwen doet. Maar ik wilde dat niet zien. Ik wilde gewoon dat het wél zou werken. Dat hij me weer net zo leuk zou vinden als dat hij me eerst vond. Want daarom ging hij toch vreemd? Omdat ik niet goed genoeg was? Omdat hij bij mij iets miste?

Dat waren de gedachten die ik eraan overhield. Natuurlijk is dat niet (altijd) zo, maar ik dacht dat hij vreemdging omdat er dan vast wel iets mis met mij zou zijn. Toen hij daarna uitging, zat ik altijd en eeuwig in de stress. Wat ik op dat moment ook aan het doen was: mijn hoofd was bij hem. Toen wist ik het niet, maar nu weet ik dat ik vanaf dat moment van vreemdgaan altijd bang ben geweest dat het nog eens zou gebeuren. Uiteindelijk maakte hij het een paar maanden later uit.

Jaren had ik geen relatie. Geen behoefte aan. Toen kwam er opnieuw iemand in mijn leven. Dat bleek veel lastiger dan ik me had voorgesteld. Op het moment dat ik eenmaal een relatie met hem had en hij uitging, overviel me constant een gevoel van pure angst. Het was bijna verlammend. Ik was intens bang om hem kwijt te raken; bang dat het me nog eens zou gebeuren en ook hij uit mijn leven zou verdwijnen.

Dat gebeurde uiteindelijk ook. Niet door hem, maar door mezelf. Simpelweg omdat ik het niet meer aankon om constant zoveel angst en stress te hebben als ik ook maar een beetje het gevoel had dat het punt was aangebroken dat hij me zou gaan verlaten. Want vroeg of laat zou dat toch wel gebeuren, dacht ik. Daarom wilde ik hem voor zijn en maakte ik het zelf uit.

Ik ben ervan overtuigd dat dingen lopen zoals ze moeten lopen. Maar één ding is zeker: vreemdgaan maakt meer kapot dan je lief is. Wat ik na die laatste relatie in ieder geval wel inzag, was dat het vanuit mezelf kwam. Want als ik zelf daadwerkelijk dacht dat ik goed genoeg was en het mezelf waard vond, was ik nooit zo bang geweest dat hij me zou verlaten.

Hoe ik daar nu mee om probeer te gaan? Dat lees je volgende week…