Een artikel uit Persoonlijk
Verpleegkundige Eva - 'Ze was zo lang ziek en nu is ze in een ademteug weg'
In deze blog vertelt verpleegkundige Eva over een vrouw van half 50, die uitbehandeld is en het leven nog niet goed los kan laten. Haar lichaam laat haar echter steeds meer in de steek...
Haar dochter die hoog zwanger is en op klappen staat doet open en rijkt mij een handdoek aan. Zij zelf ligt in bed en met grote ogen kijkt ze mij aan als ik binnen stap. ‘Jij weer hier?’ Zegt ze enthousiast. Het is vannacht de 3e keer dat haar dochter mij uit bed belde. Ze heeft pijn en is onrustig was haar mededeling.
Ik ga even naast haar zitten en praat met haar. Aan de andere kant gaat haar dochter zitten die haar hand stevig vast houdt. Een vrouw van half 50, die uitbehandeld is en eigenlijk het leven nog niet los kan laten. Zeker niet omdat er een kleinzoon op komst is die ze nog heel graag in haar armen zou willen hebben.
Haar lichaam laat haar enorm in de steek. Ze heeft hard gevochten maar koos er na heel veel pijn en ongemakken toch voor om te starten met de palliatieve sedatie die de arts een paar dagen geleden al wilde starten omdat het lichaam zo op was.
Na een heftig gesprek en het ophogen van de medicatie is ze zichtbaar rustiger. ‘Het is goed zo zuster’ zegt ze. Ze draait zich om naar haar dochter en zegt ‘geef die kleine maar een dikke zoen van oma als hij er is, ik kijk van boven wel mee’ en zo valt ze rustig in slaap. Met haar dochter gebroken naast haar bed.
Met een dubbel gevoel rij ik door de plens bui weer naar huis. Als ik thuis kom neem ik een kopje thee om even bij te komen en duik daarna mijn bed terug in. Met het voorgevoel dat mijn telefoon snel weer zal rinkelen..
En ja hoor, na een klein uurtje heb ik de dochter aan de telefoon. Totaal in paniek ‘ik denk dat ze dood is’. Terwijl ik mij aankleed en in de auto stap hou ik haar aan de telefoon en doe ik mijn best haar iets te kalmeren. Binnen 5 minuten sta ik bij haar voor de deur en ze laat mij binnen.
Ze is inderdaad overleden, ik mag die conclusie niet trekken want ik ben geen arts. Maar aan alles zie je, hoor je en voel je dat dit zo is. Ik bel de huisartsenpost en samen wachten we even op hun.
Ontroostbaar zit de dochter aan het bed, met één hand wrijvend over haar buik en de ander over de hand van haar moeder. ‘Ze was zo lang ziek en nu is ze in een ademteug weg’.
Als de muren emoties hadden huilde ze vast mee ik deed dat in ieder geval..
Dit is Eva:
Mijn naam is Eva, verpleegkundige, ondertussen ruim tien jaar werkzaam in de zorg. Toen ik als 16-jarig meisje in de ouderenzorg begon, ben ik ook begonnen met schrijven. Dit deed ik vooral om alle heftige gebeurtenissen een plekje te geven. Sinds een jaartje of twee ben ik deze verhalen ook gaan delen op een pagina, genaamd: ‘De wereld door de ogen van een zuster’. Ik ben werkzaam op de PG en in de specialistische thuiszorg. Door deze combi is mijn werk dan ook heel afwisselend en kom ik de meest uiteenlopende situaties tegen. Deze deel ik graag met jullie!
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.