Verpleegkundige Anne: 'Met ingehouden adem volg ik het bloed'

Soms heb je van die momenten die wij in ons werk op de verpleegafdeling heel normaal vinden. Maar haal je de context weg dan heeft het wel wat weg van een scène uit een horrorfilm…

Situatie uit context

Het is donker, aardedonker. Hier en daar brand een lamp die wat schimmen laat zien. Af en toe hoor ik wat gerommel, Waar komt dit vandaan? Ik wil eigenlijk weglopen maar mijn nieuwsgierigheid laat me verder lopen. Tijdens het lopen en het volgen van het geluid zie ik ineens iets liggen. Bloed. En niet één druppel, maar een spoor van bloed op de grond.

Met ingehouden adem volg ik het bloed. Er staan bedden, ook hieraan zit bloed. Ik vervolg het spoor. Wil ik dit weten?

Maar dan aan het einde van het spoor zie ik een man... Het bloed leidt naar hem toe, bedden onder het bloed, vloer onder het bloed, hijzelf en zijn eigen bed onder het bloed, verward kijkt hij mij aan......

Nu de switch naar mijn werk

Ik ben halverwege mijn nachtdienst een opname aan het verzorgen. ik heb de patiënt geïnstalleerd op de kamer en ik wil alleen nog een koptelefoon voor de patiënt pakken. Ik snel de gang op en ik zie in een flits wat voorbijkomen en hoor ik gerommel. Ik wil eigenlijk doorlopen maar ik weet dat ik dit toch even moet checken. 

Ik signaleer bloed op de grond... Shit, nee hè! Wil ik dit weten?

Ik volg het spoor bloed en kom uit bij een licht verwarde patiënt. Daar staat hij dan op een vierpersoonszaal. Ontdaan van zijn kleding en dit had hij verruild voor bloed, veel bloed. Er gaat een zucht door me heen. Hier heb ik eigenlijk geen tijd voor, maar mijn collega is al druk met wat anders. En de andere patiënten op de kamer van deze bebloede patiënt liggen vanuit hun bed, achter hun dekbedden, vol angst hem te volgen en kijken vervolgens mij aan. Waarop ik vervolgens reageer met: ‘Niks aan de hand hoor. We zullen voor deze patiënt zorgen.’ Ik hoor verschillende zuchten van verlichting.

Mijn collega komt om de hoek kijken en vraagt of het lukt. Waarop ik antwoord: ‘Jep, thanks!’

Snel de gordijnen van elke patiënt op deze zaal dicht en dan ontfermen over de patiënt met een collega. Oké, even kijken... Waar komt het bloed vandaan? Dan zie ik de infuuspaal van de patiënt met het infuuslijn netjes over de infuuspomp gehangen. Aan het einde van dit infuuslijn zag ik het infuusnaaldje, die nog braaf aan het druppelen is op het commando van de infuuspomp. Oké, het infuus is eruit getrokken. De patiënt raakte in de war van het bloed en was dit gaan uitsmeren als een vreemde lotion. Samen met een andere collega de patiënt schoongepoetst, het bed verschoont en andere collega's waren zo vriendelijk om de kamervloer te poetsen.

De verwarde patiënt weer in bed, uitgelegd waar hij was en dit hielp. Hij bood zijn excuses aan. Geen probleem hoor. Snel nog even checken of ik geen bloed op mijn armen heb en daarna vervolgde ik mijn weg naar mijn patiënt die nog geduldig, al slapend, lag te wachten op het beloofde koptelefoontje. Oké, dan maar weer door naar de volgende patiënt. Voor een ander misschien een horrorscène, maar voor ons is dit business as usual.