Verpleegkundige Anne - 'Het was hem na jaren nog steeds niet duidelijk waarom ze apart moeten wonen'

Laatst sprak ik een man. Over twee jaar is hij honderd jaar oud. Hij was bij ons omdat hij gevallen was en medische hulp nodig had. Na het verplegen maakte we een praatje. Hij vertelde over zijn liefdes. Hij was onder andere muzikant, hij speelde meerdere blaasinstrumenten. Op onze afdeling werd, op het moment dat hij mij dit vertelde, prachtige kerstmuziek gezongen door vrijwilligers, om ook een kerstbeleving te geven aan de patiënten tijdens de kerstdagen. Maar de man kon het niet goed horen, zijn gehoor liet het afweten. 

Hij vertelde verder over de liefde voor zijn vrouw en over hoelang ze getrouwd waren, ruim 70 jaar! Wow, wat een mijlpaal. Maar toen vertrok zijn gezicht. We leven alleen niet meer samen. We leven elk op een aparte kamer.

Ik wist al dat hij in een verpleeghuis woonde. Mijn gedachte ging gelijk verklaren: ach, zijn vrouw zal vast dementerend zijn.

Toen ik vroeg of zijn vrouw op een gesloten afdeling woonde, gaf hij aan van niet. Het was hem na jaren nog steeds niet duidelijk waarom ze apart moeten wonen. 

Eerst begon het met het voorstel dat zijn vrouw even tijdelijk apart moest wonen zodat hij tot rust kon komen, stelde de wijkverpleegkundige voor. Maar hij vertelde dat hij helemaal geen rust nodig had. Het ging prima, vond de man.

Maar na die weken volgde er geen gesprek meer. Zijn vrouw bleef daar. Na een tijd kon hij daar ook gaan wonen, om dichter bij zijn vrouw te zijn. Er volgde andere consequenties. Samen eten mocht niet meer. Er was iets voorgevallen. Hij heeft het geaccepteerd, maar begrijpen doet hij het niet. Elke dag wordt zijn vrouw naar zijn kamer gebracht en later op de dag weer opgehaald.

Ik luister naar hem en zie zijn ogen, die zijn helder en scherp. Het is een intelligente man. 

Het lijkt bijna wel of u weer verkering heeft. Hij beaamde dit. Het is zoals het is. Daarna wees naar zijn hart, maar het doet wel zeer.

Door de jaren heen weet ik dat elke verhaal context nodig heeft, ook dit verhaal. Er zal vast meer spelen dan dit alleen. Maar dat doet er niet toe. Want dit verhaal, dit is wat de man beleeft en ervaart. Zijn verdriet en eenzaamheid. Eenzaamheid in het missen van zijn vrouw wanneer ze in de avond weer naar haar eigen kamer gaat. Maar ook eenzaamheid in het missen van het horen van zijn stem in deze situatie.

Er volgde een moment stilte. Die liet ik even zo. Soms is het goed om stilte stil te laten. En het gesprek verder te voeren door elkaar enkel aan te kijken. 

Daarna stelde ik voor om Nederland Zingt op te zetten. 'Graag!', is zijn reactie. De twinkeling kwam weer terug in zijn ogen, even weer in contact met een van zijn liefdes, al is het maar voor een uurtje.

Anne