Moeder Jannie en dochter Melissa hebben een hart voor de zorg: ‘Als ik een blij gezicht voor me zie, maakt mijn hart een sprongetje’

Voelt jouw werk als je thuis? Zo ervaart de 51-jarige Jannie Engels het wel. Ze begon in 2009 als vrijwilliger bij woonzorglocatie ’t Waellant in Nieuw-Lekkerland. Van eetgenootje werd ze facilitair medewerkster, ze volgde een interne eenjarige opleiding tot helpende, ronde een medicatiecursus af en werkt inmiddels als interne zorgassistent. Al die tijd wordt ze aangemoedigd door haar dochter Melissa.

De 23-jarige Melissa werkt net als Jannie bij ’t Waellant. ‘Op mijn werk voel ik de verantwoordelijkheid voor mijn moeder, thuis geldt dat andersom’, vertelt ze tegen het Algemeen Dagblad. De twee hebben veel aan elkaar om hun dag te bespreken, advies te vragen en begrip te tonen. Zoals in de zorg voor Jannies schoonmoeder, Melissa’s oma. Ze verbleef met Alzheimer op de psychogeriatrische afdeling, toen Jannie in ’t Waellant kwam werken. Melissa heeft haar vaak verzorgd en geholpen. Samen met haar moeder legde Melissa haar oma af toen ze was gestorven. Een bijzonder moment.

Wat Jannie en Melissa zo waarderen aan hun werk? Het geeft hen erg veel voldoening. Jannie vertelt over de kleine dingen, die zo’n verschil kunnen maken voor de bewoners. ‘Als ik een blij gezicht voor me zie, maakt mijn hart een sprongetje.’ Melissa vertelt: 'Ik voel me verantwoordelijk om de laatste jaren van de bewoners zo goed en liefdevol mogelijk te verzorgen. Mensen die mij nooit hebben gekend, laten mij toe bij hun intieme en waardevolle momenten.’

Bron: Algemeen Dagblad