Jaarwisseling op de Eerste Hulp: 'Alle remmen gaan los'

Sandra: ‘Best mogelijk dat op de Spoedeisende Hulp het nieuwe jaar al om kwart voor twaalf ’s nachts begint. Of pas om half één. Hoe hectisch ook, we pakken met het team altijd een momentje om te toosten. Meestal lukt dat niet klokslag twaalf uur, dus komen de bubbels eerder, of juist later. Kinderchampagne, wel te verstaan, mét oliebollen en appelbeignets.

Enorme explosie

Ik schat dat veertig procent van het letsel tijdens oud en nieuw, vuurwerk gerelateerd is. Mensen hebben vaak echt geen idee wat ze in huis halen. Laatst hadden we nog een ernstig geval: twee mannen staken op een feestje illegaal vuurwerk af. Maar er ging niet één pijl af, nee, de hele doos explodeerde. Die twee volwassen mannen werden finaal de lucht in geblazen. Ik had nog nooit zoiets gezien, heftig joh!

Oogdouche

Natuurlijk zijn we goed voorbereid. Met onze speciale oogdouche kunnen vuurwerkresten en kleine deeltjes worden weggespoeld. Er is extra voorraad aan materiaal om brandwonden te verzorgen, zodat we nooit misgrijpen. Behalve een extra collega aan de balie is onze ploeg niet groter dan anders: drie verpleegkundigen en drie artsen, waaronder de spoedarts. Deze kan in extreme gevallen een chirurg of oogarts inschakelen, maar die zijn die nacht niet in het ziekenhuis.

Drank & drugs

Behalve vuurwerkslachtoffers krijgen we (nog) meer patiënten die teveel gedronken hebben of pillen of GHB hebben gebruikt. De sfeer is echt anders. Prima, als er maar respect is. Het gebeurt namelijk ook dat we worden uitgescholden of dat patiënten spugen of zelfs plassen in de kamer. Als ze dan weer nuchter zijn, mogen ze dat mooi zelf opruimen.

Remmen los

Alle emoties worden uitvergroot met oud en nieuw. Vorig jaar liep het bij collega’s helemaal uit de hand. Ze waren druk bezig met de zorg voor een zeer ziek kindje, toen de familie amok maakte: bonken op de ramen van de wachtkamer, deuren ingetrapt, beveiliging en politie erbij. Ik heb zelf ook weleens meegemaakt dat de stoelen en krukjes door de gang vlogen. Soms lijkt het alsof mensen denken dat ze alles tegen je mogen zeggen, alle remmen gaan los met oud en nieuw.

Huh, ben ik zwanger?

Intussen blijven ook de ‘gewone’ patiënten komen: mensen met buikklachten, een gebroken enkel. We hebben zelfs een keer een geboorte bij ons op de spoed gehad: een jonge vrouw kwam langs met buikklachten, ze had geen idee dat ze zwanger was. Ter plekke kreeg ze haar kindje.

Saamhorigheid

Toch hou ik juist op zulke nachten nog meer van mijn werk. Het saamhorigheidsgevoel is zo intens! Als het met elkaar als team lekker loopt, als mensen dankbaarheid tonen omdat je hen hebt geholpen. Als degene die stond te schelden bij vertrek langsloopt en zegt, sorry dit was niet mijn bedoeling.

Feestontbijtje

Na zo’n dienst, die loopt tot kwart voor acht ’s morgens, ontbijten we op 1 januari altijd even samen met de nieuwe ploeg. De tafel gedekt met een laken, lekkere dingen op tafel, koffie. Even de nacht doornemen. Zo maken we er samen toch een feestje van.’