'Ineens is het niet meer vanzelfsprekend dat je buik ook zittend dezelfde vorm behoudt als staand'

Vorige week kwamen er tijdens mijn discussie met Henk wat vrouwelijke onzekerheden naar boven. En dat geldt uiteraard niet alleen op liefdesvlak, maar – jawel, zo cliché – ook wat mijn gewicht betreft. Van de week bedacht ik me ineens: waar is toch die tijd gebleven dat je nog alles kon dragen? Dat je niet je hele kast door hoefde te spitten op zoek naar die ene outfit die nog wél past? Dat je je niet schuldig hoefde te voelen over het feit dat je een halve taart naar binnen schuift als je daar zin in hebt. Of dat hele Mac-menu dat je naar binnen gooit als je uit de stad vertrekt na een uiteindelijk veel te gezellige avond, waarop je lichtelijk te diep in het glaasje hebt gekeken.

O, wat gaat de tijd toch snel… Ineens is het niet meer vanzelfsprekend dat je buik ook zittend dezelfde vorm behoudt als de buik die je hebt wanneer je staat, zeg maar. Ineens kijk je naar beneden (en misschien is het omdat je er dan van boven op kijkt, ik weet het niet) en denk je: vroeger was van dit extra exemplaar geen sprake. Vroeger… Toen alles beter was. Nee, maar even zonder dollen. Tot mijn grote verbazing zat ik van de week met mijn kop thee op schoot op de bank en bespeurde ik dus ineens van bovenaf die rol.

Nu zul je misschien zeggen: één maar? Ja, eentje. Maar het voelt wel even alsof je wereld instort, kan ik je vertellen. Gewoon, omdat hij er eerst niet zat en nu wel. Net zo onverwacht als wanneer je gaat slapen en je de volgende ochtend ineens wakker wordt met vijf prachtexemplaren van muggenbulten. Compleet uit het niets.

Mijn adem stokte in mijn keel. Ik voelde me weer even die middelbare scholier die haar crush in de gang tegenkwam en van tevoren van alles had bedacht om te zeggen, maar ineens niet meer uit haar woorden kwam. Een compleet andere situatie, maar het gaf me precies hetzelfde gevoel. 

Ik kreeg even geen lucht meer. Het is niet alleen het besef dat die rol er überhaupt zit en ook niet het feit dat je de laatste tijd misschien minder hebt gesport dan nodig was (zeker als je je bedenkt dat je bijzonder veel gegeten hebt en je dat er toch eigenlijk op de een of andere manier weer af zou moeten trainen), maar vooral het feit dat je een bepaalde leeftijd bent gepasseerd en nooit meer terug kunt naar vóór die tijd. Dat je dus oud genoeg bent om het überhaupt voor elkaar te krijgen zo’n rol te kweken. Terwijl het eerst niet eens in je opkwam dat het tot de mogelijkheden behoorde.

Ik denk dat ik een minuut of tien heb zitten staren. Maar dan ook gewoon echt staren. En nee, dat is niet de manier waarop je in een museum naar een schilderij staat te kijken en je je bedenkt hoe kunstzinnig het wel niet is. Het is de ‘besefmanier’. Ontzetting. Dat slowmotion momentje uit een dramatische film. Nee, ik ben echt nog niet stokoud. Verre van. Maar dit is wel echt even een mijlpaal. Ik moet zelf alleen nog even bedenken op welke manier dan precies.

Eén ding is zeker: dat sportschoolabonnement waar ik al maanden voor Jan lul voor betaal, houd ik toch nog maar even iets langer aan. Al is het maar het idee dat ik erheen kán gaan. Als ik zin heb. En tijd heb. En het niet regent als ik er op de fiets naartoe moet.

Deze kwestie heeft dus ook weer te maken met zelfacceptatie. Want laten we eerlijk zijn: als je niet van jezelf houdt, kun je ook niet van een ander houden. Laat staan een ander van jou laten houden. En dat stukje zelfacceptatie dat bij mij nu mist? Dat komt ergens uit voort.

Waar dat dan precies mee te maken heeft, lees je volgende week…