Een artikel uit Persoonlijk
'Ik ben niet alleen in rouw omdat ik mijn man kwijt ben, maar ook omdat ik jullie niet meer zie'
Soms zorg je jarenlang voor een cliënt, waarbij je een band met elkaar opbouwt. Wat doet het als die band ineens wegvalt? En is het onprofessioneel om een band op te bouwen met een cliënt? Zuster Toos vertelt hoe zij dit ervaart en hier mee omgaat.
Sommige cliënten heb je een paar dagen, weken of maanden in zorg. Sommigen jarenlang. Je bouwt een band op. Sommigen vinden dat onprofessioneel, want dat hoort niet. Maar persoonlijk vind ik het een prachtige toevoeging aan mijn werk, die band. Hoe kun je goed werk leveren als je je niet verdiept in de persoon achter de kwaal?
Ooit had ik een gesprek met de weduwe van een cliënt die ik intensief had verzorgd samen met collega's. 'Ik ben niet alleen in rouw omdat ik mijn man kwijt ben, maar ook omdat ik jullie niet meer zie', zei ze. Ik begreep haar wel, 4x daags waren we er ruim een uur. We grapten wel eens dat we zo onderhand bij het meubilair gingen horen. En dan ineens abrupt niets meer. We hebben wel eens gebrainstormd of we in zulke situaties nazorg kunnen leveren, in welke vorm en waar die dan uiteindelijk zou moeten stoppen. Een moeilijk vraagstuk.
Andersom is het in mijn werk ook zo. Jaren heb je voor iemand gezorgd. En dan ineens wordt je cliënt opgenomen in het ziekenhuis, en verhuist van daaruit naar een instelling. Ineens wordt contact doorgeknipt. Met één klik op de knop sluit je een dossier omdat je niet meer voor iemand zorgt en dus geen recht meer hebt om dat dossier in te zien. Na een overlijden probeer ik altijd even te gaan condoleren om het zo voor mezelf af te sluiten. Soms ga ik ook wel naar de uitvaart zelf.
Maar na zo'n onverwachte opname of verhuizing blijft het dan voor mijn gevoel een soort van onafgemaakt. Zo ineens doorgeknipt. Noem het onprofessioneel, noem het wat je wil. Maar ik werk met mensen. En op de dag dat ik me niet meer interesseer in "mijn" cliënt, dan denk ik dat het tijd is om te stoppen met mijn vak.
Dit is Zuster Toos:
Mijn naam is Carina (46), getrouwd en moeder van twee prachtige zoons. Ik ben al 28 jaar werkzaam in de zorg en na een aantal werkplekken te hebben gehad, weet ik dat mijn passie in de thuiszorg en wijkverpleging ligt. Elke dag stap ik met veel plezier in mijn autootje om te gaan zorgen voor ‘mijn’ cliënten. Je maakt een enorme diversiteit aan dingen mee, en bent aangewezen op je eigen kennis, kunde en inventiviteit. Na 26 jaar kan ik nog steeds met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik het mooiste vak van de wereld heb. Mijn blogs, die ik deel via mijn Instagram-account @zustertooszorgt, zijn ontstaan doordat ik me soms erg kan storen aan het negatieve daglicht waarin de zorg soms wordt neergezet. Tuurlijk is het hard werken, maar er zijn zoveel onbetaalbare gouden momenten; als je ze maar wil zien. Daar kan voor mij geen topsalaris tegenop. Momenteel volg ik naast mijn baan een deeltijdstudie HBO-V, een pittige combinatie. Ontspannen doe ik in mijn tuin, wandelend met mijn hond, en door uitgebreid te koken voor mijn mannen, familie en vrienden. Kortom: ik ben een gelukkig mens.
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.