Het aangrijpende verhaal van pleegkind Zoë (16): ‘Ik durfde mensen niet meer te vertrouwen’

Vier jaar oud was Zoë toen het thuis niet meer ging. Haar moeder stond er, op wat hulp van Zoë’s opa na, alleen voor en kon niet voor haar zorgen. In drie jaar tijd verhuisde ze zeven keer. Naar pleegouders, even terug naar huis, tijdelijk bij familie, weer naar pleegouders.

Geen afscheid

Ze was zo klein dat ze zich er niet veel van herinnert. Behalve dat ene moment, de eerste keer dat ze uit huis werd geplaatst. ‘Ik kwam uit school en werd door iemand opgehaald. Mijn moeder was er niet. Ik kreeg niet eens de kans om gedag te zeggen. Dat doet me nu nog steeds pijn.’

Rust

Toen Zoë zeven was kwam er rust in haar leven. ‘Ik kwam in een gezinshuis, bij Lenie. Wij hadden meteen een klik. In het begin was ik stil, ik durfde mensen niet meer te vertrouwen. Lenie nam de angst weg. Toen ik twaalf werd ging zij naar een ander gezinshuis. Mij nam ze mee als haar pleegkind, omdat ze bang was dat het anders bergafwaarts met mij zou gaan. Sinds die tijd is ze mijn pleegmoeder.’

Luisteren naar het kind

Zoë wil dat er door de hulpverlening meer naar kinderen wordt geluisterd, in plaats van ze ongevraagd door te verhuizen. ‘Ik vind het niet normaal hoe het nu gaat. Dan ben je eindelijk ergens gesetteld en dan moet je je spullen weer pakken. Niemand houdt toch van verhuizen?’

Vaste basis

Ze vervolgt: ‘Het is slecht voor kinderen. Je gaat je niet meer openstellen voor nieuwe mensen. Omdat je bang bent dat die persoon je toch weer verlaat. Dan vertel je maar niets, het heeft toch geen zin. Je voelt je niet meer veilig.’ Zoë pleit voor meer gezinshuizen en pleegouders. ‘Vaste mensen in je leven. Het is alsof je in een normaal gezin opgroeit. Je hebt een thuis, maar dan zonder je ouders.’

Toekomstdromen

Zoë heeft haar leven aardig op de rit. Ze woont nog steeds met haar pleegmoeder Lenie in het gezinshuis. ‘School, werk, vrienden, alles gaat goed.’ Ze wil naar het Grafisch Lyceum en daarna misschien een Hbo-opleiding journalistiek of communicatiewetenschappen. ‘Ik droom ervan om correspondent in Amerika te worden, of presentatrice van een tv-programma.’ Misschien kan ze op die manier ook aandacht vragen voor kinderen zoals zij. ‘Maar het moet wel van twee kanten komen. Jullie kunnen ook helpen door de petitie van Het vergeten kind te tekenen!’ Zoë heeft gelijk. Allemaal tekenen die petitie!

Stichting Het vergeten kind

Het vergeten kind zet zich in voor kinderen in een onveilige thuissituatie. De stichting komt voort uit de Guusje Nederhorst Foundation. De week van het vergeten kind begint elk jaar op de sterfdag van Guusje en eindigt op haar verjaardag (4 februari). Dit jaar vraagt Het vergeten kind aandacht voor het eindeloos doorverhuizen van uithuisgeplaatste kinderen, onder het motto 'Stop het doorverhuizen'. Op www.hetvergetenkind.nl kun je de petitie tekenen. Wil je meer doen, scrol dan naar beneden op de homepage en doe een donatie.