Blogger Martine - 'Mijn leven jaagt mensen angst aan en dat begrijp ik best'

Gister had ik een open, eerlijk en vooral indringend gesprek met een vriendin. Over ziek zijn, ziek worden en het grote, enge K-woord. Jaren ben ik bang geweest het woord uit te spreken. Alsof ik met het uitspreken ervan het op de een of andere manier over mezelf (of een ander) afriep. Ik geef het toe, enige vorm van dwangneurose is mij absoluut niet vreemd. Tijdens mijn zwangerschap leek het even uit de klauwen te lopen, maar ik kreeg het gelukkig zelf weer onder controle. Weg is het niet, niet helemaal, maar ik weet waar het vandaan komt en ik heb ermee geleerd te leven. Daar gaat dit echter niet over, het gaat om dat gesprek van gister.

Om de een of andere reden kwam ons gesprek op het hebben van kanker (poeh, nog steeds vind ik dit een moeilijk woord). Over hoe je zou reageren of denkt hoe je zou reageren, want de realiteit is denk ik altijd anders dan hoe je denkt dat het zou zijn. Goh, dat is nogal een zin, maar je begrijpt vast wat ik bedoel. Dit onderwerp kwam niet voor niets ter sprake, maar daarover verdere uitspraken doen is niet aan mij. Het gekke is dat ik soortgelijke gesprekken al eerder heb gevoerd en dat die ander er net zo instaat als mijn gesprekspartner van gisteren. Ik zei dat je dan altijd nog beter EDS kon hebben en daar was ze het niet mee eens. Zij vindt mijn beperkingen dusdanig heftig dat ze dan blijkbaar nog eerder zou kiezen voor het grote, enge K-woord (deze laatste is dus ook voor meerdere opties leesbaar en bewust afgekort).

Voor mij is zo’n uitspraak onbegrijpelijk en ongrijpbaar. Het zegt echter heel erg veel over een persoon en dat bedoel ik zeer zeker niet negatief, want iedereen heeft zijn eigen invulling. Beide personen die deze uitspraak deden zijn beschadigd in het verleden. Flink beschadigd en ik denk dan ook dat dat veel, zo niet alles erover zegt. Ik acht mijzelf een begenadigd persoon. Ik ben ontzettend dankbaar voor het leven. Ik geniet er meestal ook met volle teugen van. Veel mensen verwarren genieten van het leven met een zorgeloos leven, maar dat bestaat niet. Geen leven is zonder zorgen. Iedereen heeft zijn eigen dosis problemen die, denk ik, nooit te vergelijken zijn. De een lijkt de problemen van de hele wereld op zijn of haar schouders te hebben, de ander fluit er ogenschijnlijk vrolijk door. Toch kan achter deurtje twee veel schuilgaan. We worden geboren met onze eigen uitdagingen in het verschiet.

Waarom zouden mijn gesprekspartners ‘kiezen’ voor een dood of leven situatie, in plaats van een leven vol beperkingen? Omdat daar duidelijkheid rest aan de horizon denk ik. Alhoewel, het is maar wat je duidelijkheid noemt, want hoeveel patiënten houden na de genezing geen klachten over. Om nog maar te zwijgen over de stress die je blijft houden, zekerheid krijg je zelden in het leven. Mijn leven jaagt mensen angst aan en dat begrijp ik best. Ik was ook liever gezond als ik mocht kiezen. Al twijfel ik daar eigenlijk ook over, want als ik kijk hoe ik gegroeid ben als mens zou ik niet terug willen. We hebben de uitdagingen die we doormaken nodig om te kunnen groeien. 

Het was een mooi gesprek, ik hou ervan de diepte in te gaan. Ik heb niet zoveel meer met de ditjes en datjes. Ik ben groeiende, maar blijf ook lerende. Andere meningen geven je een ander inzicht en ik ben niet bang mijn visie bij te stellen. We zijn hier om te leren, het tempo bepalen we zelf. We krijgen handvatten en als we geluk hebben mogen we anderen helpen op hun weg. De chronische weg past blijkbaar bij mij, ik hoop dat ik hem nog even mag bewandelen. Wie weet om mijn steentje bij te dragen voor de toekomst van anderen, al zal hun weg ook gepaard gaan met de nodige kuilen en hobbels. Dat hoort bij het leven, je zult uiteindelijk voelen dat je leeft, linksom of rechtsom.