Blogger Kim - 'Wat me weer even met de neus op de feiten drukte, was een foutje op mijn werk'

Foutje bedankt/ de wereld in perspectief

In september ben ik gestart met de hbo-v duaal opleiding. Dit vooral omdat ik het idee had dat ik nog meer wilde bereiken in mijn persoonlijke & professionele ontwikkeling, om uiteindelijk een nog betere kwaliteit van zorg te kunnen bieden.

Het verschil tussen mbo en hbo was meteen voelbaar. Het gezegde 'in het diepe gegooid zijn' is een understatement in dit geval.

Nu zijn we ondertussen acht weken verder, ik ben geslaagd voor de eerste grote kennistoets en zwaar gezakt voor de eerste twee leeruitkomsten (lees: grote verdiepingsopdrachten waar je veel studiepunten voor krijgt).

Nu wist ik vooraf al dat het verschil tussen de niveaus groot zou zijn. Dat ik een strever ben als het gaat om academische prestaties is ook geen verrassing.

Helaas is het onderwijs zo aangepast dat ik dus in de eerste acht weken extreem uitgedaagd werd, ik heb het geluk gemotiveerd genoeg te zijn om door deze tegenslagen heen te bijten.

In mijn lesgroep is dit en andere niet bij iedereen het geval, wanneer er door een leerling niet aan de randvoorwaarden wordt voldaan vallen ze al heel snel uit.

Ook ik had het na het lezen van de beoordeling van de opdrachten even moeilijk. Ik was boos, gefrustreerd en ook verdrietig. Een beetje gek misschien, als 28-jarige met al een diploma op zak zo reageren op beoordelingen van school. Gelukkig heb ik een fijn vangnet, die zowel naar mijn frustraties luisteren als me een schop onder mijn kont geeft wanneer dat nodig is.

Wat me weer even met de neus op de feiten drukte, was een foutje op mijn werk.

Er werd gevraagd binnen het verpleegkundige team waar ik voor werk, of we tijdelijk een paar uur konden helpen op een groep waar het eigen team de palliatieve zorg van een cliënt niet kon leveren.

Ik had het die week druk, maar we moeten flexibel zijn in de zorg. Dus ik had één avond aangegeven waarop ik wel een paar uur kon komen helpen.

Contact gehad met manager en roosteraar, iedereen was helemaal blij.

Toen ik eenmaal op de afgesproken tijd aan kwam lopen op die groep, bleek er dus een flink misverstand te zijn ontstaan.

Ook al was er een cliënt in de palliatieve fase beland en zat het team krap, het was die avond niet de bedoeling dat ik zorg zou leveren voor die cliënt.

Ik werd geplaatst op een andere groep met een zzp'er, om samen de dienst te draaien in de uren dat ik aanwezig was.

Dit was natuurlijk totaal niet wat ik verwacht had van die situatie, omdat dit niet was hoe het naar me gecommuniceerd was.

Eenmaal bijgekomen van de verrassing, en omdat ik er al gepland stond, heb ik besloten gewoon te blijven. Het ging natuurlijk niet om mij, de zzp'er, de roosteraar of de dvc'er, maar om de cliënten.

Dit was een groep van cliënten met een ernstige meervoudige beperking, ze waren allemaal niet of nauwelijks verbaal en ouder wordend.

Ik denk dat de cliënten mijn onrust wel voelde, want een drukke avond was het zeker.

Ondanks de drukte kon ik prima samenwerken met zzp'er en had ik naar mijn idee een succesvolle avond doorgebracht met en gezorgd voor deze cliënten.

Terwijl ik naar huis reed, begon ik na te denken. Dat doe ik om mijn dienst te evalueren. Het leven van de cliënten, zet mijn eigen leven continu in perspectief. Soms schrik ik ervan hoe ondankbaar ik kan zijn, vooral als ik ga vergelijken of het heb over mijn verwachtingen van mezelf of mijn omgeving.

Een groot voorbeeld is het feit dat deze cliënten totaal afhankelijk zijn van de persoon (en vaak ook zijn houding) die voor ze komt zorgen. Deze cliënten hebben honderden verschillende handen aan hun lichaam gehad gedurende hun leven. Ik vind het behoorlijk belangrijk dat we dat onthouden wanneer we met deze mensen werken.

Toen ik een cliënt op bed legde, knuffeltje in de hand, keek ze me met zo'n mooie, doordringende maar lieve blik aan. Deze blik kreeg ik weer voor me toen ik naar huis reed en na aan het denken was.

Wat ik toen dacht was het volgende. Wat maak ik me toch ook weer enorm druk om iets waar ik nu niets aan kan doen?! Deze cliënten hadden me vanavond in hun huis, ik had helemaal geen zin om deze dienst te werken, vooral niet op deze manier. Zo kom ik met die houding hun huis binnen en ga ze vervolgens staan te verzorgen, terwijl ik helemaal niet wist wie ze zijn of wat ze fijn/niet fijn vinden. Stel je eens voor dat jou dat overkwam? Dan is zo'n opdracht niet halen, toch helemaal niet zo erg?

Natuurlijk is de vergelijking oneerlijk en verschilt er veel te veel, maar voor mij brengen deze situaties iedere keer weer enorm veel dingen in perspectief.