Blogger Jelle - ‘Wat moet ik nou? Ik wil nog niet dood!’

‘Wat moet ik nou? Ik wil nog niet dood!’

Hij had de diagnose vasculaire dementie gekregen, enkele jaren nadat hij een hersenbloeding heeft gehad. In klein deel van de hersenen was daardoor zonder zuurstofrijk bloed komen te zitten. Het geheugen was minder geworden. Hierdoor vergat hij mijn naam regelmatig, maar wist wel dat ik 'goed volk' was, als hij mijn stem hoorde. We ondersteunden hem dagelijks tijdens het douchen en omkleden. Daarnaast maakten we een praatje om te peilen hoe het ging.

Een dag eerder was bij de dagbesteding aan hem gevraagd of hij wel of niet gereanimeerd zou willen worden, wanneer dit nodig mocht zijn. Ik was in de war, wist hier geen antwoord op te geven. Tijdens het douchen de volgende ochtend, kwam hij hier met mij op terug: 'Wat moet ik nou? Ik wil nog niet dood!', zei hij. Ik vroeg door en kwam erachter dat hem niet was uitgelegd wat reanimeren precies inhoudt. Hij was zich niet bewust van de gevolgen ervan, zeker niet in combinatie met de hoge leeftijd en de eerdere hersenschade die hij al had. Ik vroeg hem of hij het hier met zijn vrouw over had gehad. Tot mijn verbazing was dit niet het geval. 'Mijn vrouw hoort zo slecht, er is bijna geen gesprek mee te voeren... Daarom praten we wel, maar alleen heel oppervlakkig over kleine praktische dingen', vertelde hij me. 'Het contact met jullie, daar kan ik mijn verhaal kwijt en kan ik in het gesprek de diepgang dagelijks zoeken.'

Ik zag het als een groot compliment; het voelde zo vertrouwd om met ons zijn verhalen te delen, hij haalde hier kracht uit. Hij vertelde ons meer dan zijn eigen vrouw. Wat voor ons 'een praatje' is, is voor de ander soms het enige gesprek waar hij/zij de hele dag naar uitkijkt.