Blogger Jelle - 'Als de psychiater hem confronteert met het feit dat hij dementie heeft, escaleert de situatie'

De crisisdienst komt

In de rapportages lees ik verontrustende zaken. Hij is agressief, vooral richting zijn vrouw. Af en toe ook naar de zorgverleners. Het is niet de eerste keer dat hij een klap probeert uit te delen of daadwerkelijk uitdeelt aan een collega. Zijn vrouw moet het vaak ontgelden. Verbaal en non-verbaal. Het is een lastige situatie, waarbij zijn vrouw hem eigenlijk niet meer alleen durft te laten. Bang dat hij boos wordt, als zij een keer weg is en weer terugkomt. De scheldkanonnades zijn steeds heftiger. Ze geeft aan dat ze het niet langer volhoudt. Het gaat gewoon niet meer. Ze wil zo graag de beste zorg voor hem, maar die kan zij, samen met de thuiszorg, hem niet meer bieden. Er moet wat veranderen.

De huisarts vraagt de crisisdienst van de lokale GGZ om de situatie te komen beoordelen. Ik ben erbij, samen met een aantal familieleden. Als de psychiater hem confronteert met het feit dat hij dementie heeft, escaleert de situatie. Hij wordt boos en gooit een puzzelboekje naar de psychiater toe. Gelukkig ligt er verder niks in de buurt om te gooien, waardoor het bij het boekje blijft. Ik spreek de man aan en zie dat hij goed op mij reageert. Hij wordt rustiger en vertelt me rustig, maar duidelijk, dat iedereen denkt dat hij gek is. Ik geef aan dat ik dit zeker niet vind, en zie een lach op zijn gezicht verschijnen.

De psychiater stelt voor om in een andere ruimte verder te praten, zonder de man. Gezamenlijk leggen we de casus voor aan de psychiater en deze ziet ook in dat het thuis niet meer veilig is. Zowel voor de man, als voor zijn vrouw, is de gevaarzetting groot. Hij accepteert nauwelijks hulp en hierdoor kan zijn vrouw hem eigenlijk niet helpen. Zonder hulp kan hij echter niks. Tijdens het gesprek hoor ik hem regelmatig roepen en tieren in de andere kamer. Als ik terugkom in de woonkamer, praat ik met hem. Hij begint weer te lachen en we praten over van alles en nog wat.

Het gesprek met de psychiater is afgerond. Er wordt een machtiging bij de rechter aangevraagd voor een gedwongen opname, omdat hij weigert om opgenomen te worden. We kiezen ervoor om hem dit bewust niet te vertellen, om verdere escalatie te voorkomen. De psychiater neemt afscheid en krijgt geen hand van de man. Als ik afscheid wil nemen, kijkt hij me verbaasd aan. 'Als dat van u mag dan...', zeg ik vragend. Hij kijkt me vriendelijk aan en zegt: 'Nou, liever niet, maar ik kan je vast niet hier houden'. Ik lach en zeg dat ik binnenkort weer bij hem terug zal komen. Hierop geef ik hem een hand, die hij lachend schudt.

Het verbaast me hoe hij op mij reageert. Het lijkt of hij me volledig vertrouwt. Het liefste zou ik de rest van de week bij hem blijven, om zijn vrouw te beschermen en om hem zorg te kunnen bieden. Tot opname mogelijk is. Helaas werkt het niet zo en verlaat ik, lichtelijk machteloos, het huis. De familie bedankt me hartelijk en wenst me fijne feestdagen. Ik wens hen hetzelfde, wetende dat ze een aantal hele zware weken staat te wachten...