Blogger Ineke: 'Mevrouw schaamde zich, en besloot zich af te sluiten voor commentaar'

Louise had in het verleden meerdere theelepeltjes, potloden, paperclips en tandenborstels ingeslikt en was daar viermaal voor geopereerd. Toen zij wéér een tandenborstel en een theelepeltje had ingeslikt, vond men een volgende operatie op dat moment te risicovol en werd besloten de voorwerpen te laten zitten en af te wachten.

Het grootste deel van de dag leek zij nauwelijks last te hebben van de lichaamsvreemde voorwerpen, maar zo nu en dan leken ze haar te hinderen. Mevrouw had toen de gewoonte om in dat geval hard op haar maagstreek te gaan slaan, totdat zij flink ging braken. Dan leek ze zich weer beter te voelen. Dat hield in dat mevrouw gedurende de dag minimaal twee keer flink braakte en in de nacht vaak twee tot vijf keer.

Tijdens de nachtdienst was ik daar niet blij mee. We hadden al geleerd om op strategische plekken (op en over haar bed en op de vloer) lakens neer te leggen, om te vaak soppen en dweilen zo veel mogelijk te beperken. De lakens vervangen ging veel sneller en makkelijker.

Mevrouw was wel heel lief en aanhankelijk, maar kon vaak ook heel afstandelijk zijn. Soms besloot ze opeens om alles en iedereen om zich heen te negeren en nergens op te reageren.

Mevrouw had een hele reeks voornamen, maar wilde graag Louise genoemd worden. Niet omdat dat één van haar namen was, maar omdat zij dat een leuke naam vond. Dus was zij bij ons Louise. Ik ben op mijn werk altijd nogal geneigd om te zingen; een tic die ik van mijn moeder heb gekregen. Ik ken dan ook fragmenten van enorm veel liedjes en versjes; voor en over heel veel situaties en namen. Bij deze mevrouw zong ik dan ook vaak: 'Louise, zit niet op je nagels te bijten... Bah, wat vies Louise.' Mevrouw vond dat prachtig. Ik ben helaas ook nogal geneigd versjes aan situaties aan te passen, en dat vinden mensen soms minder leuk.

Op een dag had mevrouw niet alleen gebraakt terwijl zij aan de tafel zat (net voor de warme maaltijd), maar ze had zich ook bevuild met een spulletje en ze had met haar hand in haar broekje gezeten. Met deze bevuilde hand had ze het tafellaken besmeurd. Mevrouw schaamde zich daarvoor, en besloot zich af te sluiten voor commentaar. Ze reageerde dan ook niet op mijn collega, die haar vroeg mee te lopen om haar te verschonen.

Mijn collega vroeg mijn hulp, maar mevrouw reageerde ook niet op mij. Tafelgenoten van mevrouw vroegen wat er was gebeurd en ik antwoordde dat mevrouw wat was geschrokken en een beetje in de war was. Daarop adviseerde één van de andere dames me om voor haar te zingen, want dat vond zij altijd zo leuk.

Ik begon te zingen, maar kreeg meteen een absurde klik in mijn hoofd en zong daardoor: 'Louise, zit niet op de tafel te schijten... Bah, wat vies Louise.' Mevrouw vloog overeind, vergat blijkbaar dat zij niet kon of wilde reageren en zei woedend: 'DAT DOE IK NIET!'.

Mevrouw kwam daarna wel gewoon mee om zich te laten helpen, en wij konden de tafel opnieuw dekken en de rommel opruimen. Wanneer mevrouw later dan weer een bui had waarbij zij niet kon of wilde reageren, zong de dienstdoende collega dat liedje voor haar. Mevrouw reageerde dan onmiddellijk. Een klein beetje vals van ons, dat wel. Maar mevrouw bleef het ‘gewone’ liedje heel leuk vinden, en zong dat steeds luidkeels mee.