‘Als ik niet had gedoneerd, was die patiënt misschien wel overleden’

Drie jaar geleden kreeg Frank van Stichting Matchis een wattenstaafje opgestuurd voor het afnemen van wangslijmvlies. De keuze was voor hem niet moeilijk en hij besloot direct mee te werken. ‘Rond die tijd lieten meerdere mensen me nadenken over doneren. Ik had bijvoorbeeld iemand met leukemie in mijn omgeving en dat was voor mij best wel een trigger’, vertelt Frank. ‘Meerdere mensen hadden het over het doneren van stamcellen en dus besloot ik me ook op te geven. Ik kon er tenslotte iemand mee helpen, dus waarom ook niet?’  

Match

Na het afgeven van het wangslijmvlies kan het vervolgens een tijdje duren voor er een perfecte match is. Het wangslijmvlies moet namelijk matchen met het DNA van de patiënt. Die kans is heel klein. Er wordt bij Matchis daarom niet alleen binnen Nederland gekeken naar een match, maar over de hele wereld. ‘Bijna niemand heeft hetzelfde DNA en dat moet dus vergelijkbaar zijn. Deze zomer werd ik opgebeld met de vraag of ik nog steeds mee wilde doen en ja, ik had nog steeds veel interesse. Uiteindelijk bleek dat ik de juiste kandidaat was. Dat was een mooi moment. Helaas mag ik de persoon in kwestie vanwege privacy niet ontmoeten, maar ze hebben me wel gezegd dat de patiënt een jongen tussen de tien en twintig jaar oud is. Hij kan dus over de hele wereld wonen; dat is wel bijzonder.’

Onderzoek

Nadat Frank een match was, moest hij twaalf bloedbuisjes inleveren en kreeg hij hartfilmpjes en een echo. Ze moesten uiteraard zeker weten dat hij volledig gezond was en dus echt de perfecte match. ‘Als ik niet volledig gezond ben slaan de stamcellen niet aan bij de patiënt, en die stamcellen moeten de persoon in kwestie tenslotte wel beter kunnen maken. Ik leefde daarom toch een beetje in spanning, omdat de onderzoeken echt nog moesten uitwijzen of het daadwerkelijk kon. Vijf dagen voor de stamceltransplantatie moest ik groeifactoren bij mezelf injecteren, die ervoor zorgen dat er in het lichaam extra stamcellen worden aangemaakt. Die kwamen dan in mijn bloedbanen terecht en werden er op de dag van de donatie uitgehaald. Daar heb ik gelukkig weinig last van gehad.’

Brief

Hoewel Frank dus niet mag weten wie de patiënt in kwestie is, mag hij hem wel brieven schrijven. Uiteraard zonder vermelding van wie hij is of waar hij vandaan komt. ‘Volgend jaar word ik door Matchis gebeld en weten ze of mijn stamcellen zijn aangeslagen bij die persoon. Dat willen ze natuurlijk zeker weten, dus tegen die tijd weet ik pas wat de stand is. Daarom wil ik graag wat later een brief aan hem schrijven en daar nu nog even mee wachten. Hoe dan ook wil ik hem laten weten dat ik heel blij ben dat ik dit voor hem heb kunnen doen.’

Stichting Matchis

Frank hoopt dat meer mensen zullen gaan doneren. ‘Ik zou het iedereen adviseren. Het is zo’n kleine moeite. Ik had alleen een beetje last van mijn rug door de groeifactoren, maar dat is niks in vergelijking met die patiënt. Voor hem is het gewoon echt een levensreddende actie. Als ik niet had gedoneerd, was die patiënt misschien wel overleden. Het is zo’n groot verschil voor zo iemand. Ik denk er nog iedere dag aan terug dat ik dat voor iemand heb kunnen doen en daar word ik blij van. Ik zou het zo nog een keer doen; daar hoef ik geen seconde over na te denken. Ik hoop dat iedereen die dit leest, zich ook aanmeldt bij Stichting Matchis.’